Din-Dee

Singing/ Drawing/ Dreaming

Praag


Praag 20-07-2017 t/m 23-07-2017

Met Jos


Donderdag 20-7-2017



Het is nu (26/7 woensdag) precies een week geleden. Vorige week woensdag heb ik gewerkt zoals de meeste dagen, maar het weekend daarvoor mocht ik mijn van (Roy’s) oma geleende koffertje lenen. Heel lief, precies het goede formaat ook. Ik had de koffer ‘maar’ 3x nagemeten voor alle zekerheid, want we mochten 8 kilo per persoon mee in de handbagage en hij moest van een bepaald formaat zijn voor Czech Airlines. De kleine koffer moet onder je vliegtuigstoel passen als er geen plek meer in de vakken boven je hoofd zijn. Neem ik aan. Tot nu toe was ik 10 kilo gewend. Nou ja, Aer Lingus was de eerste keer dat ik alleen met handbagage vloog. Wat weet ik er nou van? Maar volgens mij is Transavia ook 10 kilo. Nou ja, lekker interessant.

Ik moest woensdagavond in ieder geval de laatste dingen doen. Ik had een heel lijstje gemaakt. Ik weet alleen dat mijn tandenborstel inpakken, genoeg medicijnen mee en mijn nagels lakken, kleren opnieuw doornemen en dat soort praktische dingen erop stonden. Ok, nagels lakken is niet praktisch, maar het zag er wel netjes uit al was ik kapot. En er werd ook nog onweer verwacht, al is dat niet eens gebeurd die nacht. En toen zat er een lief briefje dat naar parfum rook in de koffer. Van Roy. Dat de reis mij gegund was en er zat ook 20 euro bij zodat wij er wat leuks van konden doen in Praag, Jos en ik. Heel lief, ik deed het briefje in mijn portemonnee en bedankte Roy natuurlijk, die liever gezien had dat ik het briefje pas open had gemaakt op het moment dat ik in Praag mijn koffer weer opendeed. Tja, ik ben nieuwsgierig. Het briefje ging alsnog in de koffer mee, en ook weer mee terug. Het geldbriefje is een ander verhaal, maar dat verhaal geldt voor veel geldbriefjes. Die kunnen pas sterke verhalen vertellen. Maar dit is mijn verhaal, nee, reisverslag. Ik weet dat ik amper geslapen heb die nacht, want ik moest op het laatst ook nog wachten tot mijn nagels droog waren. Jawel… Maar goed, het was ook de spanning van weer in een vliegtuig stappen en alle stappen die daaraan voorafgaan. Ik voelde weer een keer iets van spanning, leuke spanning. Zelfs Walibi deed het de laatste keer niet voor mij, ondanks dat ik alleen in die nieuwe achtbaan ben geweest Lost Gravity.

De volgende ochtend stonden Roy en ik om 5 voor 6 zo’n beetje op het station. Hij bracht mij naar de trein om me daar dag te zeggen. Ik was om half 7 in de ochtend op Sloterdijk en appte mijn vriendin Jos, die ook al onderweg bleek. Ik zag dat Starbucks open was, maar nee, toch echt nog te vroeg deze keer. Ik besloot om buiten op Jos te wachten, op een bankje. Iemand vroeg bij nog de weg naar zo’n school waar je theorie kunt doen voor je rijexamen, maar het was niet het CBR. Ik ken alleen het CBR daar, dus ik kon haar niet helpen helaas. Al gauw kwam Jos daar al aan, met haar kleine koffer die heel handig en praktisch eruitzag. Ze had zoals altijd echt aan alles gedacht: water, nootjes, bananen, leesvoer, echt super! Laat het maar aan Jos over, zij heeft ook veel reiservaring dus daar kan ik weer van leren. Vanaf Sloterdijk is het maar een paar minuten naar Schiphol. En als je uitgecheckt hebt van de trein, sta je ineens op die grote luchthaven waar je stap voor stap dichter richting het vliegtuig komt. We hebben onze flessen water leeggedronken want wij hadden allebei een ontzettend droge keel. En je mag er niet mee door de bagagecheck… Stap voor stap voor stap – mind your step – voor stap voor stap voor stap richting de bagage check. We waren de verkeerde kant opgelopen omdat het een beetje vaag aangegeven stond op onze documenten. Wisten wij veel. En we liepen langs een enorme wachtrij. Ik kreeg het er benauwd van. Achteraf bleek dat die rij helemaal niet voor ons was. In tegendeel, wij van de Europaclub waren redelijk snel aan de beurt voor de handbagage check en het fouilleren. Vanaf daar waren we in de bekende Tax Free hal beland. Ik heb daar nog wel een Starbucks achterovergeslagen, letterlijk, want we moesten naar de gate om te boarden. Maar bij de gate aangekomen, hadden we weer wat minuten over. Daar was het nog een kwestie van met je boardingpass bliepen en door naar het vliegtuig van Czech Airlines. Het was een hele relaxte vlucht. En gezellig, anderhalf uur vliegen in totaal. Fijne maatschappij!

Praag vliegveld, 11 uur in de ochtend. Eerste stop: wc. Tweede stop: openbaarvervoerskaartjes regelen (niet duur voor 4 dagen, rond de 20 euro). Derde stop: koffie en de kaarten erbij pakken. Want hoe kwamen wij vanaf het vliegveld naar ons hotel? En we hadden ook Wifi. Even doorgeven dat we goed geland waren en zo. Jos is handig met de kaart en zij had al vrij snel uitgevogeld dat we het beste bus 119 konden pakken en dan overstappen op de metro of de tram. Woorden als Mustek, Námesti Republiky en Florenc vielen haar al snel op. Die stations lagen op onze route. Ik zag alleen een kaart met en hoop lettertjes en routes met veel onuitspreekbare namen. Uiteindelijk hebben we bus 119 gepakt, die stond er al en we zagen mensen kaarten stempelen. Dat deden wij ook. En het bleek dat het maar 1x nodig was als je een 3 dagen kaart had. Heel makkelijk met overstappen. Geen gedoe met in- en uitchecken. Super! In de bus stond een aardige Tsjech die net terug was van vakantie uit Zuid-Afrika. Hij moest er ook uit bij onze halte richting Mustek, alleen een halte eerder, Muzeum of zo. Daar kon je vast een hoop musea bewonderen. Wij zijn daar niet uitgestapt. We waren volgens mij nog geen 10 minuten onderweg of de meneer gaf al aan dat wij uit de bus moesten. De halve bus liep leeg, dus ook wij gingen. En de man was blij met ons. Ging hij al 14 jaar achter elkaar naar Zuid-Afrika, en dan komt hij zulke leuke vrouwen als ons tegen, vertelde hij. Tja, ik kon daar niets tegenin brengen. En hij had een struisvogelei in zijn rugzak, dat vertelde hij. Hij hoopte dat het ei de reis overleefd had. Aan zijn rugzak te zien wel, er lekte niets. In deze babbeltijd zijn we de roltrap afgegaan, de metro ingestapt vanaf het koele perron de metro ingestapt. Het deed mij een beetje aan de metro van Parijs denken. De snelheid, de stations, maar toch ook weer anders, de sfeer. Je ruikt daar niet de rubberlucht als in de Parijse metro’s. Er hangen wel allerlei andere luchtjes, een beetje muf zoals Jos terecht zei. Maar goed, eenmaal op Mustek aangekomen, zag ik bovenaan de roltrap richting de uitgang een bord en een pijl die verwees naar de eerste de beste McDonalds. Natuurlijk, het zal ook niet. In Dublin zag ik daar ook als eerste: McDonalds, al op de luchthaven. Ik doe het niet eens expres. Wij naar boven en direct bevonden wij ons in het bruisende centrum van Praag. Overal om ons heen gezellige eettentjes met heerlijk eten zo te zien (ze eten daar warm in de middag, de lokale bevolking en sommige toeristen). Straatartiesten, een heerlijk zonnetje en een suikerdip. Die kreeg ik daar spontaan. Dus Jos en ik gingen op een steen zitten en ze had een gezond koekje met nootjes. Erg lekker. Die deelden we. En we dronken water. Dat hebben we veel gedaan, water gedronken in die hitte. Daar kwam een kunstenaar aanlopen met zijn kleine zwarte hondje. Het hondje liep los naast hem en ging gauw in de schaduw liggen van het bord waar het openbaar vervoer op aangegeven stond. Wij wachtten tot het hondje wat water kreeg, maar de kunstenaar ging zich voorbereiden op zijn act. Maar ja, het was zijn hondje dus we gingen ervan uit dat hij goed voor hem zorgde. Alleen had ik mijn hond als eerste water gegeven en dan mijn act gaan voorbereiden in zijn geval. Ondertussen knapte ik weer wat op en toen liepen we verder. En je gelooft nooit wat we toen zagen: C&A. Ja, daar moest ik natuurlijk mee op de foto voor mijn collega’s. Jos en ik hebben erg gelachen toen we deze foto’s maakten. Nee even serieus, zoveel gezien al, die eerste indrukken, zoveel winkels, verschillende mensen, prachtige gebouwen. Vrouwen in de mooiste jurken en sandaaltjes of hakjes. Allemaal gelakte nagels, keurige tasjes. Perfect haar. Het is daar heel gewoon om in je avondjurk over straat te flaneren, al is het dag. Ik voelde mij underdressed in mijn spijkerbroek en topje. Ik dacht, oh jee, jurken thuisgelaten want die waren te zwaar naar mijn idee. Maar Jos en ik stonden daar niet lang bij stil want we waren inmiddels op zoek naar een tram. En die vonden we na een klein stukje lopen. We gingen alleen de verkeerde kant op, onder een tunnel door, langs één van de vele bruggen. Het zag er super uit. Parken, standbeelden, voorbijflitsende toeristen. Hadden wij onze halte dan gemist? Iets met Republiky, wat was het ook alweer voor blikkie? Gelukkig zat er een lief en verlegen jong meisje van een jaar of 16 naast Jos die een schuine blik wierp op de kaart. En kort daarop vertelde ze ons dat we de tram de andere kant op moesten hebben. Het zou ongeveer een half uur rijden zijn. Dus wij uitstappen, oversteken en wachten op de tram de andere kant op. Ik weet niet zeker of we tram 3 hadden, maar die stopte wel bij ons voor de deur bij het hotel. Het maakte ook niet uit, we hadden alle tijd en geen haast. Eenmaal bij Námesti Republiky uitgestapt, zagen we Subway en daarnaast een onbekende broodjeszaak/ snackbar. God wat hadden ze daar lekkere gekruide frietjes met heerlijke saus en frisse citroen/munt limonade. En Jos had iets van een aarbeiensmoothie en frietjes. Zag er ook heerlijk uit. En ook daar was Wifi. Dus wij even bijkomen in de koelte, en genieten van de frietjes. Daar heb ik de C&A-foto ook aan mijn collega’s geappt en erbij geschreven: een van de eerste dingen die ik zie… (Want McDonalds was het allereerste. )Bij de snackbar informeerden wij waar ons hotel was: 200 meter naar rechts en dan is het aan je linkerhand. Het waren drie of vier stappen en we stonden voor de deur van het Axa hotel. Triomf! We hadden het gevonden! En het was al kwart over 2 in de middag, vanaf 2 uur mochten we inchecken. De kamer was een nette, schone kamer met een kleine beschadiging op de douchemuur waar ik verder niet bij stilstond. Want het avontuur was nu echt begonnen. Vanuit hier konden we Praag gaan verkennen. Even uitrusten, opfrissen, omkleden en weer gaan. We liepen vanaf ons hotel van de ene praachtige (zoals ik het al snel noemde) straat naar de volgende, maar eerst stopten we even bij de DM-drogist. Ja, die goedkope drogist uit Duitsland. Zo leuk! En daarna gingen we echt op pad. We kwamen langs leuke restaurantjes, en mooie gebouwen in verschillende kleuren met prachtige beelden versierd. We keken onze ogen uit en vielen van de ene verbazing in de andere. Ik heb nog nooit zo vaak het woord ‘prachtig’ of ‘beeldschoon’ geroepen in mijn leven dan in dit weekend. Ik kon ook niets anders ervoor bedenken want dat is het daar gewoon. Niet normaal. Magisch. En de ergste warmte was voorbij, het was bewolkt en er stond een klein briesje. Perfect voor ons. We zagen een kleine markt en daar zijn we natuurlijk even blijven kijken. Jos zei dat het leek op zo’n typische Duitse markt en vroeg of ik nog nooit op een kerstmarkt was geweest. Ik zei nee. Ik wil wel, maar het komt er nooit van. Dit was dan geen kerstmarkt, maar wel dezelfde soort stalletjes. Ze verkochten leuke T-shirts, lekkere hapjes, worst, stenen, sierraden, glaswerk en noem het maar op. Er vloog even een ambulance tussendoor waar ik voor weg moest springen, maar verder was het heel gezellig en gemoedelijk. We liepen verder richting de nog mooiere gebouwen in de verte als dat al mogelijk was. En onderweg zagen we allemaal barretjes en losse ijsverkooppunten, nog een andere markt op een mooi plein en toen begon het te regenen. We schuilden bij een café in de oude stijl van James Dean en Marilyn Monroe en daar stond een gave Coca-Cola bus voor de deur. De regen werd wat minder, wij liepen door, toen kwam er onweer. Toen schuilden we bij een restaurant voor de deur, waar het heerlijk rook want ze waren volop aan het koken voor de gasten die gereserveerd hadden. Met ons schuilden er ook twee mannen. Het was een beetje krap. Toen één van de mannen in het restaurant dit zag, kwam hij naar ons toe en deed de deur wijder open zodat we allemaal wat meer ruimte hadden. Dat vond ik heel attent van hem. Jos heeft nog een mooie foto gemaakt van die bui en de opvliegende parasols aan de overkant. De regen werd erger en weer minder, maar de straten waren nu behoorlijk nat. Toch besloten we om maar even verder te lopen. Het regende toch nog harder dan wij dachten, of het begon weer erger te worden en toen vlogen we een kleine bakkerij in waar allerlei zoete baksels lagen. Daar hebben we niks gekocht en zijn er redelijk snel weer uitgelopen, tot we bij het toeristenbureau uitkwamen. Daar was het goed toeven met alle folders, kaarten en leesvoer dat er klaarlag. Jos zocht nog een folder van de spooktocht, die tip had ze van Esther gekregen, vertelde ze. Dat leek ons wel gaaf. Uiteindelijk is het er niet van gekomen omdat we zoveel bezocht en gezien hebben. Inmiddels werd de regen toch echt minder en het stopte zelfs. Later kwam de zon zelfs nog even terug. We zijn verder doorgelopen door de mooie straten, overal versierd met bloemen en beelden. En in de straten rijden zowel klassieke auto’s en paard met wagen. Allemaal voor de toeristen maar wat een mooi totaalplaatje is het om te zien. Ik was betoverd volgens mij. Wat een combinatie en dat was nog niet alles. Verderop liepen we richting een plein waar muziek vandaan kwam. Op een podium waren ze een soort volksdansen aan het doen, met live zang erbij. Heel mooi. En daar was het Rudolfium gebouw. Daarachter lag de Joodse buurt, maar die hebben uiteindelijk ook niet kunnen bezoeken. Want na een tijdje van het uitzicht vanaf Rudolfium genoten te hebben (en weggejaagd door Chinese toeristen omdat we blijkbaar in de weg stonden van hun fotoplek) zijn we nog even bij het podium wezen kijken en luisteren. Al die kinderen hadden de mooiste klederdrachten aan. En de ene groep was nog aan het optreden of de volgende stond al klaar. Dat was onze eerste kennismaking met de muziek op straat in Praag. Want ook dat is er heel normaal en overal. Wat een cadeau! Uiteindelijk besloten we toch weer verder te gaan, want daar lag een brug. En we liepen over de brug heen. Niet die beroemde, maar een ‘gewone’ brug. Het uitzicht op het water vond ik ook weer geweldig. Ik heb zoveel foto’s gemaakt. Alles is er zo schilderachtig. En na de brug volgde het begin van de oude stad. Een totaal andere sfeer en andere wereld. Wij voelden ons er meteen op ons gemak. Gezellige winkeltjes met handgemaakte spulletjes. Kleine hout gesneden boompjes en andere vormen, geschilderd met vlinders en bloemen. Ik twijfelde om er één te kopen, maar dan is de praktische vraag: en wat doe je er dan mee? Euh, geen idee. Dus uiteindelijk heb ik het niet gedaan. Wel hebben we vanaf daar de beroemde brug bewonderd en Jos heeft een mooie zwaan op de foto gezet. En ze heeft mij met een rode Ferrari op de foto gezet. Tja, wie ziet er weer een Ferrari geparkeerd staan in de oude stad van Praag? Ja, ik natuurlijk. Ik ging uit mijn dak, zo leuk! Maar we hadden trek en daar stond een jongen met reclamefolders. Een menu, niet duur. Dus een beetje automatisch liepen we omhoog richting het bewuste restaurant en vonden het al snel. De specialiteit in Praag is onder andere knoflooksoep. En dat is precies wat wij bestelden: knoflooksoep in brood met een fles water erbij. Geen bier. Eigenlijk moet je daar veel bier drinken maar wij zijn allebei niet van die grote bierfans. Ik heb ook maar niet gevraagd of ze daar Liefmans hebben… Dus water werd het. En we kregen nog een likeur aangeboden in een heel klein lief bierpulletje. En het spul brandde in onze keel. De eerste slok was heftig en ik kon het ook niet echt thuisbrengen. Alleen dat het likeur was. En best lekker hoor, 2e slokje, derde slokje. Ik vertelde aan Jos dat je zoiets zeker in één keer achterover moet gooien. Nou ons niet gezien. Wij genoten gewoon van onze likeur in het mini bierpulletje. En daarna kwam de heerlijke knoflooksoep. Spectaculair! En wat een energie gaf elke hap. We voelden ons weer helemaal bijkomen. Als je van knoflook houdt, is die soep een enorme aanrader. Het was knoflookboullion, met gesmolten kaas en blokjes ham in uitgesneden brood. En er waren ook kruiden en zo, maar de smaak was sensationeel en ik overdrijf niet. Praagse knoflooksoep in een avontuur op zich. En dat alles nog spotgoedkoop ook. De soep was omgerekend 3 euro per persoon! We hebben er nog een koffie en thee gedronken en zijn daarna verder omhoog gelopen en onderweg nog wat schattige winkels bezocht. Daar zagen we het eerste kristal en de poppen, de marionetten. Ik moest aan mijn moeder denken en Jos ook. Mamma had het geweldig gevonden, al die houten poppen. Ok, die heksen en de duivel misschien wat minder, maar waarschijnlijk had zij Pinokkio wel gekocht en mee naar huis genomen. Ik niet. Ik heb zelfs Jack Sparrow en Harry Potter laten hangen. Maar Pinokkio, die zag er zo lief uit. En vanuit die winkelstraat zagen we nog een leuk terras waar ze ijs verkochten in een soort gedraaide wafels. En toen stonden we onderaan de beroemde brug, de Karelsbrug. En toen draaiden wij ons om en zagen een poort met daarachter lichtjes en een mooie straat, winkels en nog meer terrassen. Het zag er zo gezellig uit. Dus gingen we ‘even’ kijken. Het ene leuke winkeltje na het andere. Nog meer kristal, souvenirs, ijsjes in wafels en… uiteindelijk ijs in de vorm van een roos met een Maccaron als topping! En voor de deur stond een Japans meisje in het roze en wit gekleed en haar ijsje was ook roze met wit. Het zag er zo mooi uit. Ze stond selfies met haar ijsje te maken. Jos bood aan een foto voor haar te maken, toen was ze heel blij. Maar daardoor stonden we nog dichter bij ijssalon Amorino en voor wij het wisten stonden we in de rij. Mooi om te zien hoe de verkoopsters de tijd maakten om elk ijsje zo mooi te maken. Wat een ambacht. Het was heerlijk ijs en mijn maccaron ook, al was die op mijn schoot gevallen. Het zal Jantje de Boer niet wezen… Toch smaakte het er niet minder om. Ik voelde me zo blij als een kind met zo’n mooi ijsje. Maar we moesten het wel snel opeten, want het was aan het smelten.

Kort daarop zijn we weer richting de brug geslenterd en nu ook echt de brug over gegaan, wat een belevenis op zich was. Het uitzicht ’s avonds op het water en het landschap vanaf de brug. De mysterieuze beelden die op je neer kijken. De muzikanten, violen, we bleven weer staan genieten van deze spontane muziek. Nou ja, de volgende avond stonden ze er ook maar spelen kunnen ze. Bekende meezingnummers op viool en cello. Denk aan Mamma Mia en The Final Countdown, Friends, We Will Rock You. Het was grandioos! En aan de overkant was een artiest bezig om portretten te maken. De sfeer, de mensen, zelfs de toeristen, het was allemaal energie en geweldig. En het regende een beetje, maar dat boeide ons niet. Het was echt niet koud. Uiteindelijk kwamen we vanaf de brug uit in een gezellige straat vol restaurants en nog meer souvenirwinkels, en winkels waar ze al kerstspulletjes verkochten, nog meer poppen, biershampoo. Maar één restaurant viel ons op. Een sfeervol Italiaans restaurant, waar een violist een prachtig klassiek stuk speelde. Wij bleven staan luisteren tot hij het stuk uitgespeeld had en applaudisseerden voor hem. Hij moest lachen. Toen besloten we dat wij er zeker nog een keer terugkwamen om een hapje te eten. We liepen onze ronde door en zagen de mooiste etalages. Swarovski, Chocolade, Barok, Kerstthema, een speelgoedwinkel met allemaal houten speelgoed en natuurlijk de vele massagesalons waar mannen in badjas met een parasol voor de deur stonden en klanten achter het raam met hun voeten in een aquarium vol vissen zaten. Ik ken het, maar waarom moeten ze voor het raam zitten? En volgens mij zagen we diezelfde avond ook een glimp van de Klok, aan onze linkerhand. Ik riep: “Jos!” maar volgens mij klonk het meer paniekerig dan enthousiast, maar we hadden de klok gewoon gevonden! Dus Jos keek en zag de astronomische klok. Waar een triest, nee wreed verhaal achter blijkt te zitten. Dat las Jos later in één van haar reisgidsen. De maker van de klok is toen ze klaar was, blind gemaakt. Zodat de klok niet gekopieerd kon worden. En in die tijd zal dat niet zachtaardig geweest zijn. Hartverscheurend en zo wreed. Dat je zoiets prachtigs creëert en vervolgens worden je ogen uitgestoken? Zo’n beeld heb ik dan voor me. Het speelde zich in elk geval af in de 15e eeuw, maar de apostelen zijn pas toegevoegd in de 18e eeuw. Nou ja, het blijft een ongelooflijk iets, die astronomische klok. Of uurwerk, klinkt mooier zoals het omschreven wordt op Wikipedia. Vanaf daar zijn we doorgelopen tot we bij een metrostation aankwamen, de gele lijn die ons naar Floranc bracht. Daar schrok ik nog van een jongen die achter een reclamebord verstopt stond voor zijn vrienden. En die moesten lachen omdat ik schrok waardoor hij betrapt werd. Ik moest ook lachen, grappig moment. Zo hebben we ontzettend veel grappige momenten meegemaakt. En Floranc bleek op loopafstand te zijn van ons hotel. Want ik zag een (jawel) bordje KFC die kant op. En toen kwam het ons bekend voor, want McDonalds zat er ook. Handig hoor. Maar voor die tijd hebben we nog even water gehaald en thee, want we konden theezetten op de kamer. En daarna zijn we teruggelopen naar het hotel, terwijl ik haast juichend over straat liep: “Leve de KFC!” Het was gewoon een herkenningspunt. En vanaf daar zag Jos er nog meer want het klopte met de kaart. Helaas was er geen airco op de kamer, en misschien was het ook wel goed. Want ik ben niet ziek geworden deze keer. We hebben goed geslapen, na al dat lopen. En dit alles was nog maar de eerste dag, donderdag. Mijn voeten hadden er al geen zin meer in maar ik wel en Jos ook. We besloten de volgende dag de burcht op te gaan zoeken in de ochtend.




Vrijdag 21-07-2017


Na een nacht goed geslapen te hebben, stonden we op nadat onze wekkers gingen. Jos was gelijk wakker en ging thee voor ons zetten, want we hadden een waterkoker op de kamer. Ik lag nog te snoozen, maar al gauw gingen we naar beneden voor het ontbijt, vol frisse moed, want het was een nieuwe dag. Ons eerste ontbijt lag te wachten in de buffet ruimte. Het was ok, een broodje, wat fruit, de eerste dag abrikozenjam en roerei. Koffie uit dezelfde automaat als dat ze bij ArboNed hebben. Glazen die ze op mijn werk hebben, alleen staat er bij ons Ikea onder het glas en daar niet. Verder exact hetzelfde. Maar verder moesten we niet aan het werk denken. Er liepen mensen rond in bijzondere klederdracht, het bleek later dat het Duitse dansgroepen waren voor een wedstrijd of evenement. Dat kreeg Jos zondagochtend van een vrouwtje te horen die uit Heidelberg kwam. Niet te geloven, ik zei dat mijn familie daar ook woont! Zo leuk. De Duitse invloeden in Praag vind ik ook heel leuk, en gaven mij een meer ‘thuis’ gevoel. Ook al heb ik er niet van gegeten en was het in ons hotel niet zo’n succes, er lag taart en cake en dat soort dingen. Elke dag weer. Na het ontbijt gingen we de kamer even aan kant maken en onze tassen halen, plus flesjes water en daarna snel door naar buiten. Wij pakten vanaf Floranc de metro richting de burcht. Ik weet niet meer hoe het station heette en ik zie nu via Google dat het er twee zijn die er in de buurt komen. Maar goed, wij stapten uit en keken om ons heen. Een groep toeristen sloeg rechtsaf en verdween uit het zicht. Wij hadden het gevoel dat we links moesten maar twijfelden omdat de toeristen precies de andere kant op waren gegaan. Om onze voeten nog even te sparen en omdat het openbaar vervoer toch al inbegrepen was, pakten wij een tram richting euh… ergens heen. En die tram had een mooie route. We gingen onder andere met een bocht naar boven en vanuit daar zagen wij een kasteel liggen in het midden beneden. Even verderop zijn we uitgestapt, om de tram weer terug te pakken. En op de terugweg zag ik aan mijn linkerhand, vlak bij het metrostation een drom toeristen en een weg naar boven. En helemaal bovenaan: de burcht! We hadden gelijk, het was toch links, achteraf gezien. Maar eerst koffie. We hadden zo’n behoefte aan een lekker bakkie, dus kochten we cappuccino bij een tentje die Illy koffie verkocht. Wij hebben heerlijk genoten van onze cappuccino’s in de schaduw bij het zoveelste mooie standbeeld op een terras. Daar was ook een vijver waar sommige toeristen even uit kwamen rusten. Die waren vast al naar de Burcht geweest. Uiteindelijk stonden wij op, je moet toch een keer weer opstaan en liepen via de tuin en via een parkje richting het toeristen pad. In het parkje stond een jongen enorme bellen te blazen. Hij had zijn Jack Russell hondje bij zich, die liep ook al los om alle parkbezoekers vriendelijk te begroeten. De hondjes die ik daar heb gezien liepen veel los, maar waren heel gehoorzaam. In het centrum zelf liepen ze wel meer aangelijnd, de toeristen… pardon de hondjes. Al gauw bereikten we het pad, en daar was een kraam waar ze bekers vers fruit verkochten en van die chips op een stokje. Het zag er kleurrijk en gezellig uit en veel toeristen maakten er dankbaar gebruik van. Wij begonnen te lopen, trap voor trap voor trap. Voor ons twee vrouwen met koffers. Ik vond het al zwaar, want het was heel warm maar toen ik die twee zag, hoorde je me niet meer. Ze wilden nog even snel de Burcht bezoeken voordat ze terug naar het vliegveld gingen, vertelden ze aan Jos. Onderweg kwamen we nog een muzikant tegen in het zwart, een soort cowboy die zijn gitaar uit de hoes had gehaald. Ik kreeg het er warm van. Niet omdat het zo’n knappe vent was, al zag hij er wel karakteristiek uit. Wit haar, baardje, echt een cowboy in mijn ogen. Zijn lange mouwen, een leren broek, een hoed op en laarzen in die hitte achter de burchtmuur, vond ik toch wat teveel van het goede. Het is hun werk, moet je maar denken. Van al die muzikanten hier en daar die gezien en gehoord willen worden en hopen op een stukje roem. Jos en ik liepen verder omhoog. Bij ons in de buurt liep ook een Chinees gezin, waarvan de kleine jongen moeiteloos alle treden opliep (nog net niet rende) en af en toe stil bleef staan om achterom te kijken of zijn vader nog in de buurt was. Wij hadden bewondering voor de kleine jongen en het gezin en ik voelde me best oud en conditieloos. Gewoon doorlopen, niet zeuren, verder naar de burcht. En eindelijk kwam er een eind aan de trap met de brede treden. Daar volgde een prachtig uitzicht waar je weinig tijd voor kreeg om ervan te genieten omdat er groepen toeristen samendromden om daar ook een blik op te werpen. Maar we hebben toch een paar mooie foto’s kunnen maken. Daarna moesten we, bij de ingang van de burcht in de rij staan. We werden gecontroleerd of we niets mee hadden wat niet mocht. Wapens en zo. Behalve dat ik per ongeluk een vrouwtje bijna een klap in haar gezicht gaf omdat ze te dicht achter mij stond en ik mijn armen opzij moest houden, ging het prima. We mochten al gauw doorlopen en kregen heel even een London gevoel. Daar stond zo’n huisje waar ze van die wachters hebben. Jos en ik hebben er maffe foto’s gemaakt terwijl de wachters toekeken. Maffe toeristen, zullen ze wel van ons gedacht hebben. Nou ja, geef ze eens ongelijk. Wat die allemaal te zien krijgen op een dag…

Vanuit daar liepen we de ingang in, de tuin, waarachter de hele tijd een beeldschoon uitzicht op Praag lag. De zon scheen, wij liepen in de schaduw van de bomen en genoten van de natuur. Maar links was Praag overal. Ontzettend mooi en bijzonder. Ik heb daar ook een bijzondere foto van Jos gemaakt. Die klom gewoon op de rand, ging staan op die rand en hield daarna beide armen in de lucht voor de foto. Het is een hele spectaculaire foto geworden. Alleen kreeg al hoogtevrees voor haar (zij heeft daar geen last van), toen ik op mijn bankje daartegenover klom. Het was helemaal niet hoog en had moeite om de foto te nemen omdat ik haar ook wilde vangen, mocht ze vallen. Maar daar stond ik te ver weg voor, dus ik had gemengde gevoelens. Gelukkig is het goed gegaan en volgens Jos was het ook heel veilig. Ik keek nog over de bewuste rand en zei dat als ze gevallen was, ze eerst op een dak beland was, net als in zo’n film. En toen moesten we eigenlijk heel hard lachen. Ik was opgelucht dat ze weer met beide benen op de grond stond, al had ik er ook wel bewondering voor. We namen een slok wateren liepen verder. Je kunt daar eindeloos wandelen, maar wij stopten bij een trap. Want een trap is interessant. En wat wij zagen toen we boven waren, was niet normaal zo mooi: de kathedraal in al haar pracht en rijkheid. En een plein met een mooie fontein en allerlei groepen toeristen. Jos merkte een vrouwelijke reisgids op die zo’n brilletje droeg met een klepje eroverheen, en ze had een vlag bij zich voor haar groep. Het zag er komisch uit. Tja, je moet je wel kunnen onderscheiden in zo’n mensenmassa. Maar ik stond mij vooral te vergapen aan de kathedraal. En daar zagen we al gauw nog een smalle ruimte. We lazen iets over een trap van 299 treden… Jawel, de toren. Ik moest gelijk aan de Sacre Coeur denken uit Parijs. Ik vertelde Jos de belevenis van mijn zus en ik in Parijs, die de catacombe wilde bezoeken van de Sacre Coeur. Ondanks het bordje catacombe en de eerste trap naar beneden, volgde er al gauw een trap omhoog… En eindeloze trap in de rondte. Echt eindeloos. En we liepen verder omhoog, en nog verder en uiteindelijk toen we boven waren heb ik een tijdje op de grond gelegen geloof ik. Maar het uitzicht was geweldig. Je zag de Eiffeltoren en alles, een eindeloos uitzicht over Parijs vanaf de prachtige Sacre Coeur. Ik herinnerde het mij alsof het gisteren was. Maar ik herinnerde mij ook de pijn die ik nog niet zo lang geleden had, waardoor ik nog amper kon lopen. Mijn voet bleek doorgezakt, blablabla, steunzolen, opgelost. In elk geval. Sacre Coeur, pijn, nu geen pijn meer. De toren in Delft moest ik overslaan van de pijn. Maar nu niet. Ik ging de toren van de kathedraal in Praag beklimmen, samen met Jos. Kom op, zei ze. En dus deden we dat. Terwijl Jos nog net fluitend de treden beklom, liep ik hijgend naar boven en moest ik af en toe stoppen. Weer die conditie. En een stukje hoogtevrees dat op kwam spelen als er weer een tegenligger naar beneden kwam en ik het gevoel had dat ik mij tijdens het passeren nergens aan vast kon grijpen. Lichte paniek, weg lichte paniek, doorlopen. Maar na het glas en loodraam en na het begin van de oeroude klok gezien te hebben, wisten we dat we nu bijna boven moesten zijn. Jos zei dat het naar beneden lopen altijd veel makkelijker en sneller is dan naar boven lopen, al moest ik er op dat moment nog even niet aan denken. Gelukkig stonden er bankjes bij de klok in de toren zelf. Ik geloof dat ik daar 20 minuten uit heb zitten puffen en ik kreeg een pindakoekje van Jos, die we deelden. En een slok water. Ze was heel lief en begripvol en ze wees mij zelfs op andere mensen die ook hijgend boven kwamen. Zie je wel, je bent niet de enige! Er stond beneden dat het uitzicht vanaf hier, hetzelfde is als wat vogelogen vanuit de lucht zien. En dat kan ik best geloven. We hebben gelukkig veel foto’s gemaakt, want ik blijven zeggen hoe mooi het was. En dat de mensen op het plein waar we eerst stonden, nu kleine mieren leken. En daaronder lag de tuin, en nog meer naar beneden lag het centrum van Praag. Heel in de verte zag ik weer een podium en ik hoorde zelfs de muziek en ik zag poppetjes dansen. Nou ja, het waren echte mensen maar ze leken zo klein als vlooien vanaf waar wij stonden. Wel grappig dat het geluid zo ver reikte dat wij het boven in de toren konden horen. En dan die haan, Jos en ik wilde een selfie met de haan. Dat is helaas niet helemaal gelukt, had ik toch een selfiestick mee moeten nemen.. Maar we hebben wel een hoop leuke selfies gemaakt. Uiteindelijk moesten we toch een keer naar beneden. Ik hield mijn handen op beide muren zodat ik een soort evenwicht vond. Een leuning heb je daar niet. En een trap zonder leuning vind ik normaal gesproken al eng genoeg. Maar hier had ik stenen muren. Ook goed. Het was inderdaad makkelijker dan naar boven en sneller, maar ook hier weer paniek bij tegenliggers. Het was dan net of ik mijn evenwicht verloor en zou vallen, voor mijn gevoel. Want dat gebeurde helemaal niet. Jos bleef geduldig staan, een paar minuten elke keer als we zoiets hadden. En dan liepen we weer verder rustig naar beneden. We hebben zelfs leuke torentrap selfies gemaakt toen ik een beetje meer lef kreeg. Die zijn echt leuk geworden! Eenmaal beneden wenste ik de nieuwe torenbeklimmers ‘good luck’… Die lachten mij toe als een boer met kiespijn. Maar wij hadden het achter de rug. En het is absoluut de moeite waard. Ik zou het zo weer doen. Ik wist niet dat het die dag zo letterlijk moest nemen… Na de toren zijn Jos en ik naar een gebouw gelopen dat er ook bij hoorde op dat plein. Ik vond het redelijk leeg en oud. Hier en daar een kroonluchter. En de ridderkamer was mooi, met al die wapens overal. En vanuit daar zijn we naar de kerk gelopen, nog niet de kathedraal. Het was er erg mooi, als je tussen de toeristen door keek. Uiteindelijk werd het wat rustiger en zijn wij ook gaan bekijken waar zij keken. De beschilderde plafonds, de engeltjes, de doodskoppen. Ik vond het heel indrukwekkend omdat allemaal zo dicht bij elkaar te zien in een kerk. Heel realistisch. Net als in Delft. We zijn daar niet heel lang gebleven, want we wilden de kathedraal zien en misschien toch nog het Gouden Straatje meepakken. We waren daar tenslotte toch al redelijk in de buurt. De kathedraal is enorm indrukwekkend. Zoiets heb ik nog nooit gezien, zowel van buiten als vanbinnen. Al die rijkdom, en wat Jos opmerkte, al die armoede tegelijkertijd. Overal goud en beelden, glas in lood ramen, heel veel, engelen, edelstenen, toeristen. Sorry, weer die mensen in hun danskleding. Mijn bankpasje die uit mijn telefoon kletterde, maar gelukkig zag Jos het. Ik had het niet eens door. Ja, ik ben aan een nieuw hoesje toe. Maar ik heb geen hoesje budget, dus dat moet even wachten. Ik heb een andere tijdelijke creatieve oplossing gevonden daarvoor. Jos en ik heb ook leuke kathedraal selfies gemaakt. En uiteindelijk zijn buiten even op de trap gaan zitten om even bij te komen van alles wat we gezien hadden. En daar stonden weer van die leuk geklede vrouwen en mooie stellen. Mensen die plezier hebben en de moeite die ze doen om selfies te maken. Nou ja, daar weet ik ook wel wat van. Mocht je ooit naar Praag gaan, neem wat avondjurken mee. Lak je nagels, doe iets. Wees glamour, want dat mag daar! Heerlijk! Ik geloof dat we daar een kwartier hebben gezeten, weer water gedronken en uiteindelijk zei Jos, kom, we gaan weer verder. Ze hees me overeind en toen stond ik weer. En we liepen langs de kerk terug, richting het Gouden Straatje waar we al behoorlijk snel waren. En zo druk was het ook weer niet. Heel leuk, schattige kleine winkeltjes en huisjes die je laten zien hoe het in die tijd eruit zou zien. Wist je dat ze toen al digitale klokken hadden? Nee, ik ook niet. Maar goed, het is de moeite waard om even te kijken. Al moet je geen last hebben van claustrofobie. En pal naast al die schattige winkeltjes belandt je zo in de martelkamers van vroeger. Brrr… wat ze die mensen allemaal aangedaan hebben. Ik weet dat het waarschijnlijk criminelen waren maar…. Gewoon… Brrr. Daar komen de horrorfilms vandaan. Er liep wel een vader met een schattig glitterrugzakje op zijn rug, ik neem aan van zijn dochtertje. Het contrast in die martelkamer was toch wel opvallend. Ik bedoel, we zijn nu alweer 3 weken verder en ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik zou mijn kinderen daar denk ik niet mee naar beneden genomen hebben, op zo’n jonge leeftijd. Het kan indrukken achterlaten die zo’n kind nog jarenlang zullen achtervolgen. Maar ja, ik heb geen kinderen en ik was in elk geval blij dat we daar weg waren. Dat skelet ook. Die hing daar maar te hangen, een echt dood mens. Ik bedoel, dat is geen nepskelet als in een spookhuis. Dit was echt. Dat zijn we allemaal, wandelende skeletten. Net als in ‘Around the World’ van Daft Punk. Maar goed, eenmaal uit de martelkamers, kwamen we weer terecht in de warme zon. En vanuit daar kon je gemakkelijk het beginpunt weer zien, bij de bewakers met de Londense huisjes. Ik was blij toen ik het zag. Want dan hoef je niet dat hele stuk door de tuin weer terug en alles. Jos en ik begonnen aan de terugweg en zagen nog steeds de man met gitaar. Bikkel. En verder de trap af een meisje die prachtig harp speelde. Daar hebben we een tijd naar zitten luisteren. Geweldig, betoverend. En weer verder naar beneden zat een andere dame met een bijzonder instrument te zingen. Maar dat raakte ons niet zo erg als de harp, en dus liepen we door, weer langs de fruitkraam, terug door het parkje met de bubbelende man met zijn hondje. En vanaf daar hebben we een tram gepakt in willekeurige richting. En dat was leuk! Het is heerlijk koel in die trams en weer keken wij onze ogen uit. Uiteindelijk zijn we gestopt, vlakbij Burrito Loco, waar ook een markt en een groot winkelcentrum zat. Vanuit de halte een klein stukje teruggelopen over de markt. Jos wees aan hoe mooi ze de groentes gestapeld hadden. Radijs was het volgens mij. En ze hadden er maccarons. We zijn maar snel doorgelopen. Heerlijk, al dat eten daar. Als je wilt winkelen, kan je dat naar hartenlust doen in Praag. We hebben een heerlijke burrito gegeten, ik met beef en Jos had een vegetarische. Na zo’n wandeling was dat heel verfrissend, met de Cola erbij dan. En ook lekker pittig. Gelukkig hadden we de milde saus genomen. Er zaten ook van die groene pepers op. Spectaculaire hap. Ik voelde me net Anthony Bourdain. Daarna was het winkeltijd. We hebben die schattige schoentjes gepast die al die dames daar dragen. Het bleekvoor ons allebei geen succes, maar we hebben wel lol gehad. Ook zijn we langs de speelgoedwinkel gelopen, want daar hing een enorme uil aan het plafond. En nog even rondgesnuffeld in Rituals, maar dat is het zo vertrouwd als dat ik in Haarlem of Amsterdam bij de Rituals zou winkelen. Ik heb wel wat bodymist gesprayd natuurlijk. Ik bedoel, als je daar toch bent… Die groene. Mijn favoriet. En we zijn ook nog in zo’n grappig winkeltje geweest, waar ze allemaal hebbedingetjes en gadgets verkopen. Die heb je ook overal in Europa. Uiteindelijk zijn we op de tram terug gestapt, want we konden de metro daar niet vinden. Die zat goed verstopt. De tram reed over de brug terug, en we stapten uit bij het Dansende Gebouw. Dat blijkt gewoon een kantoorpand en je kunt boven van het uitzicht genieten, maar wij hebben alleen grappige foto’s bij het gebouw gemaakt en zijn toen op de tram richting ons hotel gestapt. Even bijkomen en uitrusten en bedenken wat er allemaal nog op de planning stond. De Botanische Tuin, dansen, de Joodse Wijk, een rondvaart, de nationale bibliotheek, te veel om op te noemen. Maar uiteindelijk besloten we naar het uitkijkpunt te gaan, dat andere uitkijkpunt bij de kleine ‘Eiffeltoren’. Want er gaat een kabelbaan heen, dus je hoeft niet zoveel te klimmen en klauteren... Wij de tram naar de kabelbaan genomen, halte Ujezd. De Petrin Heuvel heet het trouwens. Even water bijgekocht bij een kleine supermarkt daar op de hoek en een ijsje. Het was tijd voor een ijsje. Ik had een aardbei Callippo en Jos had een Split ijsje. Met de ijsjes liepen we richting de kabelbaan. Want ook daar mocht je gewoon mee reizen met je openbaarvervoer bewijs. Geweldig vond ik dat. En die kabelbaan ook, heel indrukwekkend. Zo ouderwets maar het werkte nog prima. Gelukkig. Want je werd de heuvel opgekabeld. Als dat een woord is. Ze wachten tot het ding helemaal vol zit, mensen nemen zelfs mountainbikes mee. En dan komt er zo’n mannetjes die de kabelbaan bedient en die gaat de heuvel op en weer af. Er rijden 2 kabelbanen, die elkaar afwisselen. Je hebt dan 1 tussenstation, waar het mooie restaurant zit en nog verder omhoog verwachtte ik eigenlijk meteen op het uitkijkpunt van de toren uit te stappen. Maar we konden die hele toren eerst niet vinden, totdat ik iets rechts achter ons zag liggen wat er op leek. Er liep een Chinese jongen, die wist het niet. Een Indiaans stel, die zochten de toren ook. Uiteindelijk vonden we de toren, met nog eens 299 traptreden. Maar het was bijna zonsondergang en we waren al zo ver gekomen. Ik vond het alleen nog enger dan de toren, omdat alles open is. Althans, je kunt tussen de treden doorkijken, en naast je ook. Maar, we gingen. Jos liet mij de keus, en ik zei, kom op. Wat maakt het ook uit. De treden liepen wel een stuk gemakkelijker dan in de andere toren (deze is veel nieuwer natuurlijk) en ze waren zo slim om een trap naar boven en een trap naar beneden te maken los van elkaar, zodat je geen tegenliggers tegenkomt. Perfect! Dus wij lopen, lopen, lopen, hoger en hoger en hoger. En af en toe kon je al van het uitzicht genieten op tussenstukken waar een bankje ingebouwd was. Wel fijn, maar ik wilde de zonsondergang zien en we liepen dus zo veel mogelijk door. Het ging wel redelijk, ondanks de hoogtevrees. Gewoon naar de treden zelf blijven kijken en vooral niet naar beneden of opzij. Dat werkte voor mij. En wat zagen we toen we bovenkwamen? De Chinese jongen die ons niet meer herkende. Het was best wel hilarisch. Even later kwam het Indiaanse koppel ook naar boven. We hadden het adembenemende uitzicht allemaal gevonden. Ik vond het uitzicht lager trouwens mooier dan helemaal bovenaan. Helemaal bovenaan moest je vanuit raampjes kijken en even lager kon je gewoon over de rand kijken zeg maar. Misschien tegenstrijdig, maar ik vond het fijner. En het was daar ook niet zo druk. Boven stond iedereen zich te verdringen om door die raampjes te kunnen kijken. We hebben weer een hoop prachtige foto’s gemaakt, en ook van andere mensen tijdens de zonsondergang. Voor hun eigen collectie. Dat was leuk. Van het stel en zij van ons, en nog een paar Spaanse jongens die op de foto wilden. Dus dat hebben we ook gedaan. Leuk hoe je zo ongedwongen contact kan hebben met andere mensen. Het was gewoon grappig en bijzonder. Er bleek trouwens ook een lift in die toren aanwezig, maar wij hebben gewoon voor de trap naar beneden gekozen. Ik bedoel, kom op. Jos zag daar een spiegeldoolhof, maar het was al na 20.00 uur en we hadden nogal trek. Dus we besloten naar beneden af te dalen en ergens een hapje te gaan eten, maar wel over de brug terug en nog even dat souvenirwinkeltje in. Daar heb ik een kristallen ketting gekocht waar ik gelijk verliefd op was. En nog steeds ben. Wij weer over de brug terug omdat we nergens geluk hadden met een keuken die nog open was. Wel hadden we een leuk Praag tentje gezien, die hielden we in gedachten. Maar ook die keuken was al gesloten. Uiteindelijk konden we terecht in de pizzeria waar we donderdagavond de violist in actie hadden gezien. Het was rond 22.30 dat we gingen eten. Heerlijke verse pizza en een wijntje erbij. Wat een beloning na zo’n tweede avontuur op een dag. Dit keer was de violist er niet, maar een zangeres die Franse nummers zong. Ook genieten. Wat een geweldig restaurant zeg! En uiteindelijk moesten we ons weer langs alle winkelstraten haasten en alle massageshops langs, naar het metrostation, want de laatste metro zou al bijna rijden. En het was geen fijne renpartij, tussen al die dronken gasten. Maar het was gelukt, we hadden de metro en stapten uit bij het inmiddels redelijk vertrouwde Florenc station. Ik weet nog dat ik nieuwe voeten wilde bestellen als dat kon. Als ze niet al waren weggebrand. Maar na een koele douche was het altijd wel weer een stukje beter. Die nacht weer als een os geslapen en we waren benieuwd wat zaterdag ons zou brengen.


Zaterdag 22 juli 2017


De dag begon met een kopje thee van Jos en ontbijt met minder keuze dan de dag ervoor. Het werd een broodje met roerei, kopje thee, en sinaasappelsap limonade. Er was geen jam, maar ik ontdekte later dat je ook van die casino broodplakjes kon roosteren. Wist ik veel, daar kom je dan op de één na laatste dag achter. Net zoals dat ik erachter kwam, dat dit vruchtensap niet aangelengd hoefde te worden met water… Nu zat er zowaar smaak aan. Maar goed, na het ontbijt liepen we op ons gemak richting het oude treinstation. We voelden allebei wel al die moeheid van de afgelopen dagen, maar het station was zeker een bezoekje waard. Ik was wel lichtelijk teleurgesteld om van die moderne treinen te zien. Ik had een soort Hogwarts Express verwacht. Aan de andere kant functioneert het station samen met de treinen prima. Dus daar is ook weer wat voor te zeggen. Eenmaal buiten stapten wij op de tram, want de volgende missies waren het Brug ritueel en de Nationale Bibliotheek bezoeken én de grote speelgoedwinkel. We zijn daar in de buurt uitgestapt en zagen weer allerlei leuke winkels waar we even moesten kijken. Weer zo’n winkeltje met van die geweldige glitter en glamour schoenen. Nee, we hebben niks gekocht. Maar het was wel leuk om even te kijken. Eenmaal buiten werd ik in mijn kont geknepen door één of andere Tsjechische vent. Ik riep: “Pardon??!!” en hij draaide zich om en keek mij zogenaamd onschuldig aan. Alsof hij nergens van wist. Ik schudde ‘nee’. Toen ik Jos vertelde wat er gebeurd was, kon ze het niet geloven. Nou, we vonden het maar apart. Ik bedoel, doe normaal man. Wij liepen door omdat hij ook heel snel en plotseling uit het straatzicht verdwenen was. Verderop liepen we een tweedehands winkel in. Alles was keurig op kleur en soort gesorteerd. Jos zei nog dat Esther dit helemaal geweldig zou vinden. Het is in elk geval een goede tip als ze ooit in Praag is, om daar te gaan kijken. Het is ergens in het centrum, bij dat mooie gebouw in de buurt met die beelden erop. Ja? Daar dus. Ok. Dat zegt nog niks, ik weet het, hopeloos ben ik. We liepen door en het was alweer lekker warm en zonnig. We kwamen, nadat we een prachtige fontein hadden bewonderd, weer eens uit bij de brug en besloten een terrasje te pakken voor een welverdiende kop koffie. Al met al hadden we toch al weer een flink stuk gelopen. Jos bestelde koffie en ik muntthee. En de ober had zijn kleine schattige pup mee, die ook al losliep. Hij of zij week geen moment van het baasje zijn zijde. Heel schattig. Het was ook heerlijk om daar te zitten met het water als uitzicht, en de brug en aan de overkant zag je helemaal in de verte de kabelbaan van de Petrin heuvel. En op het water dreven bijzondere boten. Ik zag een zwaan voorbijkomen, zowel een echte als in bootvorm. En een oude auto in bootvorm. Het zag er zo echt uit dat het leek alsof er een auto over het water vaarde. Zulke dingen zie je normaal gesproken alleen maar in programma’s als Top Gear. En weer andere toeristen die aan de andere tafels zaten. Ook veel Duitse mensen. Hoewel het nog maar net middag was, vlogen de pullen bier ons alweer om de oren. Toen wij besloten om nu echt richting de brug het ritueel goed te gaan doen, en het terras verlieten, kwam er net een enorme groep Chinese toeristen richting terras lopen. Hadden wij even mazzel. Anders hadden we geen plek als dat eerder zo was gegaan. Het was verschrikkelijk druk op en rondom de brug. Massa’s toeristen, gidsen, gekkenhuis. Maar wij waren op missie met mooie wensen voor lieve mensen waar we veel om geven. Dus wij alle rituelen uitgevoerd zoals het volgens de boekjes hoort en daarvoor toch nog een tijdje staan luisteren bij de groep violisten. Ze speelden het Pirates theme. Jos en ik liepen eerst door, toen bleven we allebei op hetzelfde moment stilstaan, riepen allebei op hetzelfde moment: “PIRATES” en wij draaiden ons om en bleven als betoverd staan luisteren. Zo gaaf als dat even life gespeeld wordt voor je. Daarna het ritueel gedaan, weer met mazzel, want toen wij klaar waren stond er een groep met gids klaar. En wij hebben ons tussen de toeristen door gewurmd richting de Bibliotheek, terwijl Jos vertelde over een prachtige inspirerende korte film die zij gezien had, genaamd The Butterfly Circus. Ik heb hem inmiddels gezien, heel erg indrukwekkend, en mooi. Aanrader. En ik… vertelde over onze Trololo Rus, die elke week wel een keer voorbijkomt op het werk. Je weet wel, dat liedje… Trolololo lololo lololo hmmm hmmmm hmmmm hmmm HAAAIIEEEEEEE! Nee? Nou ja, ga maar kijken. Je kunt hem vinden via Family Guy Waiter, of LotR Trololo. Ik ben nog steeds vergeten het aan Jos te laten zien. En het leukste was nog, dat één van die ijstenten in het centrum Trolo heette. Ik kwam niet meer bij van het lachen tijdens het langslopen en ik vertelde het ook aan Elora later op het werk, onze Trololo starter. Die moest ook lachen natuurlijk. Niet te geloven, maar Trololo ging helemaal door tot aan Praag. Zo vul ik het reisverslag wel lekker aan. Trolololo… ok ik ga al verder. Nadat ik nog een mooie auto gespot had, ik weet niet meer wat voor auto maar hij was erg mooi blauw en heel sportief, vonden we de Nationale Bibliotheek. Wij hadden ons verheugd op Harry Potter achtige sferen en bijzonder geschilderde plafonds, een mysterieuze sfeer, stapels boeken, oud en nieuw. Het mysterie is helaas gebleven, want ondanks dat er op internet vermeld werd dat de bieb open was vanaf 13.00 uur op zaterdag, was ze dicht. We hebben het hele blok eromheen gelopen, omdat Jos had gelezen dat de ingang moeilijk te vinden was, ergens in een complex. Maar behalve een leuk poppentheater, zagen we geen andere ingang voor de bieb. Toen kwam er nog een meneer aan, die ook op internet had gelezen dat de bieb open zou zijn en hij kwam voor de 2e keer kijken vandaag. Hij was vanochtend ook al wezen kijken. We hadden pech, geen bibliotheek voor ons. Het beste is denken wij, om er doordeweeks heen te gaan als je het graag wilt zien. Ik voelde mijn voeten alweer mopperen in mijn schoenen: ‘we zijn er klaar mee’. Op het moment dat je ergens enthousiast over bent, vergeet je die pijn. Maar op dat moment liet ik ze maar even mopperen, mijn voeten. We besloten maar richting de speelgoedwinkel te slenteren en bleven nog iets te lang stil staan voor een ijssalon waar ze weer heerlijk en prachtig ijs verkochten. Maar we zijn niet gezwicht deze keer. We hebben ons water gedronken. Sterk moment. Daarna zijn we een chocoladewinkel ingelopen, waar we alles bewonderden, maar ook daar niets gekocht. Ik twijfelde over aardbei met pure chocolade, maar toen ik zag dat je voor iets van 4 euro 3 aardbeitjes in een klein bakje kreeg met een bolletje ijs, dacht ik, laat maar. Dus dat hebben we niet gedaan. Richting de speelgoedwinkel zagen we ook een soort Madame Tussauds en vlak daarvoor de klok op het plein. Er gebeurde op dat moment niets, want was het halve uur en niet het hele. De speelgoedwinkel leuk, weer veel hout en poppen en marionetten. Geen barbies, of regulier speelgoed hier. Maar het was veel van hetzelfde en ik had mij een soort Lost in New York Home Alone speelgoedwinkel voorgesteld. Dus we waren er redelijk snel doorheen. Nadat Jos en ik gepind hadden, liepen we heel snel terug naar de klok, want het was bijna 14.00 uur. Alleen kwamen we net te laat aan was het spektakel al voorbij. Toen heeft Jos mij getrakteerd op een Subway broodje, met alweer zo’n heerlijk drankje erbij. IJskoffie met kokos. Geweldig! Dat broodje ook trouwens, was mijn eerste Subway broodje ooit, kip. En Jos had brood met omelet en koffie. Daar besloten we dat het helaas te laat werd om de tuin nog te bezoeken. We zijn na de lunch weer terug naar de klok gelopen en hebben alles gezien. Ha! Mooi hoor! Daarna ben ik op de foto gegaan met Winny de Pooh, die mijn niet meer losliet en mijn haar door de war haalde. Erg schattig. Ik stopte nog een muntje in zijn pot met honing en deed mijn rugzak daarna op mijn buik. Maar dat vond ik al snel suf, dus ik hing hem terug op mijn rug. Terwijl Jos keek welke metro we moesten hebben, want we wilden naar het park terug bij de kabelbaan, deed ik mijn rugzak weer op mijn rug. En toen ben ik waarschijnlijk gerold. Portemonnee weg. Dat krijg je als je moe bent en je gaat naar de geest van Alladin kijken. Een andere artiest op het plein. We kwamen erachter toen we op het perron van de metro stonden. Ik wilde iets uit mijn tas hebben en die stond open. En geen portemonnee meer. Dus dag 20 Euro die ik van Roy had meegekregen om ons van te trakteren, dag 40 Euro die ik kortgeleden gepind had om cadeautjes te kopen, dag creditcard, dag zorgverzekeringspas. Maar dat was het gelukkig. Voor de rest had ik alles nog, want mijn telefoon met inhoud hadden ze niet aangeraakt en mijn ID en andere bankpas lagen veilig achter slot en grendel. Ik voelde van alles tegelijk, en we zijn nog teruggelopen. We hebben in een paar prullenbakken gekeken om te zien of mijn portemonnee daarin was gemikt. Uiteindelijk heb ik op advies van Jos direct mijn creditcard laten blokkeren. En daarna zijn we alsnog een ijsje gaan eten. Een troostijsje, vlakbij het park. We hebben nog water erbij gekocht en zijn daarna naast de kabelbaan op het gras gaan zitten om even alles te overdenken. Het is zo heerlijk aan die kant van Praag. Twee totaal verschillende werelden. Andere mensen zaten ook op het gras, een drankje te doen of een boek te lezen, of ze deden zelfs een dutje. Later bedacht ik mij dat er op het bewuste pleinmoment aardig wat toeristen gerold zijn, want als je terugkijkt op de foto’s zie je heel wat onoplettende mensen met rugzakjes. Niet dat de artiesten of kunstenaars er iets aan kunnen doen (denk ik, hoop ik) maar ze zijn wel de perfecte afleiding. Ik moest terugdenken aan het mooie boeket dat ik had gekocht voor een balletdanseres bij haar eindvoorstelling van haar opleiding van dat jaar. Dat heb ik in de trein laten liggen tot mijn grote spijt en verdriet. Kom je nog met lege handen aan. En dat vond ik nog steeds een erger moment dan dit, op de één of andere manier. Ik heb wel heel wat geld verloren de laatste tijd als je het zo bekijkt. Maar ja, anders gaat het vanzelf richting instanties als de belastingdienst. Hoe dan ook, kwijt raak je het toch wel. Geld moet rollen zeiden mijn opa, oma en moeder altijd. Want je kan het niet meenemen als je dood gaat. Er was ook altijd heerlijk eten op tafel, meer dan genoeg voor iedereen en regelmatig spontante cadeautjes. Eens, geld moet rollen, alleen word ik liever niet meer gerold. Doe mij een lol. Je wordt na zoiets echt ontzettend schrikkerig en superalert en het is niet heel relaxt meer. Zo was ik regelmatig mijn telefoon kwijt, terwijl ik hem gewoon bij me had. Die anderhalve dag nog in Praag was het constant checken of we alles nog hadden. Niet fijn. Maar toch hebben we er nog het beste van gemaakt. We zijn met de kabelbaan weer naar boven gegaan, want Jos wilde het spiegeldoolhof in. Ik was bang dat wij er nooit meer uit zouden komen. Ik ben niet zo’n doolhof fan. Het bleek een heel gaaf spiegeldoolhof uit de 18e eeuw. Een deel overal normale spiegels om je heen en boven je en een deel lachspiegels. En nog in het midden een groot scherm waarop een schilderij afgebeeld is met een gevecht op de brug uit het verleden. Het zag er niet zo gezellig uit. Daarna die ruimte inlopen met de lachspiegels was dan ook wel een contrast. Maar zeker een bezoekje waard. Daar hebben we een ontzettende leuke reeks foto’s gemaakt en we werden weer helemaal vrolijk. Na het doolhof zijn we naar beneden gelopen over het pad, totdat we op hoogte van de eerste halte van de kabelbaan waren en wij brachten een bezoek aan The Magical Cave. Er stond een bijzondere jongeman, een beetje een mysterieuze hippie die een klein entreebedrag vroeg. En we zagen allemaal schilderijen hangen. Fantasy, de mooiste kleuren en landschappen, gezichten. We mochten eerst beneden kijken en konden tijdens het afdalen alle schilderijen bewonderen die aan de muren langs de wenteltrap hingen. En beneden was daar een unieke wereld met fantasy muziek en draken en trollen. Ik wilde er niet meer weg. Er stond ook een tafel met limonade en dat rook heel lekker. Het was gewoon heel rustgevend en kunstzinnig. En ook wel een beetje maf. Maar leuk maf. Praag is van alle markten thuis en zit vol verrassingen. De schilder heet Reon en er zijn aardig wat krantenberichten over zijn werk. Er hing ook een foto van hem. Wij uiteindelijk weer naar boven, en toen hield de jongen ons tegen, want we hadden de bovenverdieping nog niet gezien. Wij wisten niet eens dat die er ook was. Dus wij de trap op, nog meer schilderijen en bijzondere kunstwerken. Daar hebben we ook alles bewonderd en uiteindelijk zijn we weer de trap af gegaan, hebben de jongen bedankt en liepen richting het restaurant. We hadden trek, en het uitzicht is ongelooflijk mooi daar. Maar wij hadden dat leuke Tsjechische restaurant gezien en daar gingen we nu recht op af. Kabelbaan naar beneden, zelfde route lopen als gisteren en hup, restaurant in. We kregen een VIP plek (voor mijn gevoel) in een soort nis. Het was zo gezellig en we konden heel leuk naar de andere lokale gasten kijken. Veel jonge mensen, die lekker gingen eten en bijkletsen. En wat hebben wij trouwens ook weer heerlijk gegeten. Ik had varkenshaas met perzik iets overheen en aardappelen en ik smulde. Jos had kip, die vond het ook heerlijk. En wij kozen voor wijn in plaats van bier. Lekker één wijntje bij het eten en een glas water ernaast. Dit restaurant hadden wij niet willen missen. En het was er ook druk, er kwamen steeds meer klanten binnen en iedereen werd gastvrij en snel geholpen. Ik vond het top. Daarna hebben we nog winkels gekeken en uiteindelijk de tram gepakt die ons aardig een end terug richting het hotel bracht. We hadden één overstap en dat was prima. Het was me wel weer het dagje, wij terug in het hotel, lift naar boven, hal door, pasje voor de deur… De deur ging niet open. Onze kamer bleef dicht. Ik mijn pasje proberen, die had ik al die tijd nog niet nodig gehad. Ook niet. Wij keken elkaar aan en dachten: ‘wat is dít nou weer?’ Allebei erg moe, eindelijk ‘thuis’ en dan kan je niet naar binnen. Dus wij terug de lift in, naar de receptie. De nachtwaker zei dat er een bericht voor ons lag. De kamer was door het hotel geblokkeerd, omdat wij schade aan de douchemuur gemaakt zouden hebben. Oh? Wij, die de hele dag op stap waren en alleen in de kamer kwamen om te slapen of ons op te frissen. Wat voor schade? En toen dacht, ook die plek op de muur… Die zat er al toen we incheckten. Jos had het niet gezien, ik wel. Ik vond het de moeite niet. Maar nu was het een probleem en wilden ze geld van ons zien. Wat belachelijk! Dus wij appen met het thuisfront en bellen, advies gevraagd en gekregen. Strategie bedacht. Een briefje opgesteld dat wij, met onze namen voluit, niet aansprakelijk waren voor de schade die er al zat op het moment dat wij de kamer toegewezen waren. Ik weet niet meer hoe laat we gingen slapen, maar het was laat en we waren er helemaal klaar mee. Met Praag. Het plezier van de zaterdag was verdwenen. In één dag was ik in mijn kont geknepen, aangerand door Winnie the Pooh, gerold en ook werd onze kamer geblokkeerd. Op zo’n moment wil je wel echt graag naar huis. We konden niet wachten tot we het vliegtuig in konden. Toch, we besloten de botanische tuin nog te bezoeken als daar ruimte voor was. Maar we gingen eerst slapen, uiteindelijk, en de volgende ochtend rustig ontbijten.


Zondag 23 juli 2017


Ik roosterde twee sneetjes brood en deed er boter op. Dat was het. Kopje thee en vruchtensap erbij. Ja, en een beetje roerei, dat trouwens weer beter smaakte dan zaterdag. En wat fruit. Maar goed… Jos was ondertussen leuk in gesprek met een mede hotelgast uit Duitsland. Zij vertelde over de mensen in klederdracht die meededen aan een danswedstrijd. En waar kwam die mevrouw vandaan? Zoals eerder vermeld: Heidelberg. Ik vond het zo leuk! Dat gaf de dag wel een vrolijke noot. Na het ontbijt pakten wij onze spullen, en checkten alles in de kamer nog een paar keer. Lades en zo, zodat we niets zouden vergeten. En we lieten de kamer keurig achter, ze konden niets van ons zeggen. We liepen naar het meisje van de receptie toe, en toen ze ons zag had ze al zo’n ‘Oh jee’ blik. ‘Daar heb je ze…’ Zo keek ze. Maar het gesprek ging goed. Ze gaf aan dat haar manager door had gekregen van de schoonmaak dat er een beschadiging op die muur zat en dat wij dat zeker gedaan moesten hebben.. Alleen vond zij het zelf al erg onlogisch. We komen namelijk niet over als feestbeesten (gelukkig heeft ze ons niet op het bedrijfsfeest gezien vorig jaar september) en ook niet als zuipende jongeren, maar als twee nette hotelgasten. Fijn. Jos gaf aan hoe zeer teleurgesteld ze was in de wijze hoe wij in het hotel behandeld werden. Ze vertelde ook dat ik zaterdag gerold was en dat het hotel nu ook geld van ons wilde zien vond Jos schandalig. Het meisje vertelde zelfs om hoeveel geld het ging. Om 300 euro. Nou, ammehoela. Althans, zo zeiden we het niet, maar we hebben alleen het afgesproken bedrag afgerekend. Het meisje heeft op de factuur onze verklaring overgeschreven en ondertekend, met een stempel erbij en daar nog een kopie van gemaakt voor het hotel. We waren weer een beetje gerust. Ze zei: “Ik geloof jullie, mijn manager is er nu niet dus dat betekent dat ik de beslissingen maak. Wij gaan niets extra’s bij jullie in rekening brengen, nu niet en ook achteraf niet. We zijn nu bijna een maand verder. Ze heeft woord gehouden. Maar haar manager zou Jos nog een excuusmail schrijven. Daar zitten we nog op te wachten. Het scenario dat het meest waarschijnlijk in onze ogen is, is dat de schoonmaakster zelf per ongeluk met de dweilstok door de muur gegaan is en dat op ons af wilde schuiven. Het zat ook op zo’n rare plek. We zullen het nooit weten. En we komen er ook nooit achter of ze hetzelfde gaan flikken met de gasten die na ons in de kamer verblijven, of de gasten daarna. Wij zijn in ieder geval gewaarschuwd voor de rest van ons leven.

Toen dat allemaal voorbij was, bood het meisje aan dat wij onze koffers nog wel een tijdje daar achter mochten laten. Wij bedankten daarvoor. We waren niet van plan om weer terug te gaan, na de botanische tuinen. Dat moest juist een fijne zen afsluiter worden. Nadat we het hotel verlieten, maakten we nog 1 korte stop bij de supermarkt. Helaas. Je moet daar de bananen nog zelf wegen. Dat is op zich niet erg, maar de kassière ging volledig uit haar plaat en toen wij aanboden om even terug te lopen om het alsnog te doen, stond ze dramatisch op van haar stoel en liep ze met haar enorme achterwerk al waggelend naar een weegschaal bij het raam. En maar mopperen en chagrijnig doen. En Jos maar sorry, sorry. De dame ging weer zitten en rekende af. Ik wilde het ‘volgende klant’ plankje weer terugzetten op zijn plaats, want er waren geen klanten achter ons. Toen sloeg dat mens dat ding zowat uit mijn hand. Weer een tirade in het Tsjechisch. Ik zei: “I don’t understand you and I don’t want to.” Daarop mopperde ze iets terug in het Engels maar ik heb niet eens geluisterd. Ook daar wilden we heel snel weg. Maar we hadden in elk geval water, fruit, lunch, en gezonde koekjes voor onderweg. Nog één keer pakten we de metro vanaf Florence naar een bushalte richting de dierentuin en de botanische tuinen. We zagen de inmiddels vertrouwde stations nog één keer aan ons voorbij flitsen. Republika nog wat, Muzeum, Flabberdewatskie en ga zo maar door. Ja sorry, ik was teleurgesteld. Eenmaal bij het grote metro/ trein/ busstation aangekomen kwamen we een aardig vrouwtje tegen, die kwam ook uit Tsjechië, maar niet uit Praag. Ze ging naar de dierentuin en moest dezelfde bus hebben als wij. Dus we liepen dankbaar samen naar de bushalte. En de bus kwam al heel snel. Ik kreeg niet eens de kans om te kijken of de bus richting vliegveld daar ook vandaan vertrok, toevallig. Het was wel fijn, even een andere rit met een hoop mensen en gezinnen die een dagje uit gingen. Een hele andere sfeer. Wij stapten één halte voor de grote eindhalte uit, want Jos had een andere ingang voor de tuin gezien. En dan vermeden we de drukte van alle mensen die naar de dierentuin gingen. Even leek het of we gewoon in een woonwijk beland waren. Maar, toen zag ik links van mij een weg naar boven met een bord Botanical nog wat. Nou, dat kon niet missen. Eerst kwamen we bij een vrouw die bij het loket zat voor de entree. Wij hadden gelezen dat het gratis was, maar goed.. Zoveel was het ook weer niet. Die mevrouw heeft een dikke knuffel verdiend. Ze zag iets aan ons, en we probeerden te vertellen wat er allemaal gebeurd was, maar ze snapte er maar weinig van. Wel bood ze aan dat wij onze koffers bij haar achter mochten laten tijdens het bekijken van de tuinen. En ze gaf ons sprankelend druivensap. We waren heel dankbaar, maar ook een beetje wantrouwig. We besloten haar toch te vertrouwen. En we liepen een slingerpad naar boven, steeds verder naar boven. Vanaf hier kon je het centrum van Praag en alles weer van een heel ander kant bekijken. Maar de tuinen zelf, het kleine stuk wat we ervan gezien hebben, was geweldig. We hadden daar makkelijk een hele dag door kunnen brengen en alleen maar lopen genieten van al het moois dat ze daar planten en onderhouden. Japanse tuin, Fata Morgana, Bloementuin, rotsen, watervallen, meertjes, beelden, rust, en ruimte zover als je kan kijken. Druiven, lavendel, verse kruiden, Echineaplanten, bamboe, ik weet niet wat ik daar allemaal gezien heb, maar het zag er allemaal even mooi en goed verzorgd uit als de rest. Eenmaal in de bloementuin zagen we 2 ligstoelen. We waren kapot, dus we gingen even liggen en lunchen. Helaas kreeg in mijn broodjes worst maar voor de helft op, want er kwam een wesp en die bleef me maar achterna zitten. Eerst vloog mijn broodje door de lucht, toen kon ik het hele grasveld over rennen. Uiteindelijk was ik dan toch van het beest af. Ik pakte mijn broodje en gooide het weg. Heel fijn. We hebben toen veel water gedronken, zodat het weer wat lichter werd qua gewicht. En we moesten het toch weer opmaken, voor het boarden. Anderhalf uur is veel te kort, en het ging ook veel te snel voorbij. Wij zijn weer teruggelopen via het pad dat van de heenweg en het vrouwtje was er nog, mét onze koffers. Ze vroeg of wij de tuin mooi vonden en wij zeiden eerlijk dat het er prachtig was en ons bezoek veel te kort was geweest. Ze gaf onze koffers terug en wenste ons een fijne dag. Maar nogmaals, deze mevrouw heeft het einde van de reis zo goed gemaakt. Al moest ik het weer verpesten door bij de bushalte toch even mijn koffer te checken. Stel je voor… Maar ze was te vertrouwen. Op het laatst weet je het gewoon niet meer. Maar wij pakten de bus en weer een metro richting een andere bus. Alleen voelde ik op de trap mijn suiker heel erg zakken. We waren er steeds op tijd bij geweest, maar dat moment kwam zo plotseling dat het zo goed als te laat was. Ik kon nog net de laatste trede pakken met mijn koffer en een koekje aan Jos vragen. De bus naar het vliegveld kwam al net zo snel als de bus naar de botanische tuin. En wij hadden gelukkig 2 zitplaatsen, vlak achter de chauffeur. Jos gaf me nog een koekje en op dat moment dacht ik dat het wel weer ging, maar suiker is gemeen. Buiten dat je lichaam zo slap wordt als een vaatdoek, doet het ook iets met je hoofd. Je kunt niet goed meer denken. Alles stopt. Een ogenblik geduld a.u.b. Eenmaal op het vliegveld, terminal 2, hebben we ons omgekleed en zijn we even gaan zitten. Want we hadden ruim de tijd om alles nog te doen wat we moesten doen. Jos stelde een simpele vraag: wil je het water opdrinken dat over is, of zal ik het flesje leeggooien en na de controle weer vullen? Ik weet nog dat ik haar aankeek alsof ze Chinees sprak. Ik kon niet meer antwoorden. Ze zei: blijf maar zitten, ik ga de boardingpassen voor ons halen. En toen gaf ze mij een banaan. Die hadden we ook nog. Na de banaan en later nog een steviger koekje, begon ik eindelijk weer bij te komen. Dus wij door de check heen, alles prima. Mensen achter ons niet. Er was een kind die had een soort waterpistool, gevuld. Tja, daar kom je niet ver mee als dat in de koffer zit… Ik zocht nog steeds een cadeautje voor Roy, maar op de eerste verdieping waren niet veel winkels. Gelukkig een etage lager wel. Daar was shopping walhalla. Nou ja, in elk geval meer keuze dan boven. En dichtbij onze Gate. Jos heeft nog een foto gemaakt van de Mol en van mij. De Mol en de Muis zijn daar heel populair, en je ziet ze overal Geweldig! Minder geweldig was dat er een kind daarna zowat op de Mol sprong, terwijl er duidelijk bij stond dat ze niet aangeraakt mocht worden. En de speelgoedwinkel ging op dat moment ook nog open. We zijn maar snel weggelopen. Ik heb nog zo mijn best gedaan om de Mol niet aan te raken, hoe knuffelig ze er ook uit zag. Maar ja, kinderen en ouders… Al was dat meisje waarschijnlijk geestelijk niet helemaal in orde. Ik zou het niet weten. Maar ze deed de hele tijd raar op het vliegveld. Nou ja, ik heb ook streken. Jos vond wat kleingeld bij onze gate in de wachtruimte. Genoeg voor een kop koffie of twee. Dus ik zou wel even koffie halen. Dat beetje geld voelde wel als een soort troost. Ik was tenslotte gerold. Niet dat ik het daarmee terug kreeg, maar in elk geval een kop koffie.

Espresso was makkelijk om uit de automaat te halen, maar ik moest natuurlijk weer cappuccino met suiker. Blijkbaar had ik eerst de suiker moeten kiezen en dan pas de rest, want de automaat deed niks meer… Daar stond ik dan. Naast mij stonden een vader en dochter ook te rommelen bij de automaat met frisdrank. Er zat een fles water vast, waar ze voor betaald hadden. De vader probeerde de fles te pakken, maar dit lukte niet. Ik wilde wel even helpen, dus hij probeerde het nogmaals en ik wilde hem meer ruimte geven door de klep meer open te houden van de automaat. Hij riep: “Stop! Stop” En ik liet de klep los. Wat denk je? Zaten zijn vingers knel! Dankzij mijn hulp. Ik voelde me zo lulllig. Ik maar “I’m so sorry!” roepen, maar hij was niet boos. Stond alleen met zijn hand te zwaaien. “No, It’s okay.” Zijn dochter vond het wel lollig, ze moest erom lachen. En het ergste was nog, dat toen zij het probeerde, ze de fles in één keer beethad. Ik bedacht mij dat Jos haar espresso ook nog koud aan het worden was, excuseerde mij, en ging Jos haar bakkie brengen. Ik liet de automaat maar voor wat het was, en kocht zelf een kleine cappuccino in het winkeltje achter ons. Daar had ik beter alles kunnen kopen in één keer. Maar ik ben niet zo handig en ik was te moe om nog logisch te denken. Maar we knapten weer op van de koffie en de reep uit de supermarkt. Jos was al bezig om haar reisverslag te schrijven en ik zat waarschijnlijk op mijn telefoon te rommelen. Het was zo fijn om dat vliegtuig in te stappen, op onze plekken te zitten en van de heerlijke en rustige vlucht naar huis te genieten. Het was een fijne vlucht met prachtige wolken. En Jos had leuke magazines mee. Eenmaal geland, bracht haar zoon ons thuis. Toen ze bij mij voor de deur stopten, begon het te hozen. Welkom terug in Nederland, dacht ik. Maar ik was blij om weer thuis te zijn. Ik weet nog dat ik erg moe was, de volgende dag heb ik heel veel geslapen. Maar Praag is het waard. Ik ben nog steeds verliefd op Praag en zal het altijd blijven waarschijnlijk.






Oops! This site has expired.

If you are the site owner, please renew your premium subscription or contact support.