Members Area

Recent Blog Entries

by Din-Dee | 0 comments
by Din-Dee | 0 comments
Page_white_text ...
by Din-Dee | 0 comments

Recent Videos

119 views - 0 comments
225 views - 0 comments
327 views - 0 comments
437 views - 0 comments

Recent Photos

The Kelly Family

 

Angelo Kelly in Concert

Maandag 9 april, 2e Paasdag, gingen Sabra en ik samen op stap naar Apeldoorn. Het regende en regende en regende nog meer, maar wij zaten lekker in de auto. Na een cappuccino bij het  tankstation reden we door naar Apeldoorn, want:  Angelo Kelly trad daar op. Hij is bekend van The Kelly Family. Ik hou nog altijd van hun muziek, luister de CD’s met veel plezier. Deze muziek geeft me dubbel energie. Ik was echt een 1994 fan, sinds ‘I can’t help myself’.  Ik had het geluid uit staan op TMF en de top  40 stond op. Die clip viel mij op en het viel mij nog meer op dat mij moeder deze groep kende van vroeger. Voor ik het zelf doorhad, was ik helemaal fan, ook nog verliefd geweest op de twee jongste broers… Ja, eerst zo’n anderhalf jaar op Angelo en toen 5 jaar lang op Paddy. Maar goed, buiten die verliefdheid vond ik het idee van zoveel broers en zussen gezellig. En dan ook nog  zingen en muziek maken met z’n allen. Helemaal gezien ik een loner was op school, ook al koos ik daar zelf voor. Ik had geen zin om altijd over jongens of kleding te praten. Dus was ik tijdens de pauzes overal waar de rest niet was. Toen schreef ik al Engelse gedichten en verhalen. Nou ja, nu niet meer zo. Soms nog een gedichtje maar hele verhalen niet meer. Maar de muziek deed me toen al goed. Was ik moe, na 45 minuten Kelly Family songs niet meer. Was ik down, na de muziek niet meer. Had ik een rotbui, na de Kelly’s was ik weer vrolijk. Mijn moeder had het door en maakte er nog weleens dankbaar gebruik van. Soms na een zware dag zei ik dat het niet wilde horen, en dan zette ze uiteindelijk toch weer een CD op. Kom op, soms heb je gewoon zin om een potje te mopperen toch? Dan is dat ook maar achter de rug.

En toen stopten ze ermee… Langzaam maar zeker. In elk geval als groep van 9. En ik stopte er ook mee. Ik was klaar met het voortgezet onderwijs, ik had werk, ik was op zoek naar liefde. Ik heb zelfs nog een tijdje aan internet dating gedaan. Geen succes, wel leuke verhalen maar die ga ik nu niet vertellen. Dobby (mijn hondje) kwam in mijn leven. Uiteindelijk gingen we op onszelf wonen. Dat beviel wel. Ik zong, danste, schreef, tekende knutselde, werkte uiteindelijk fulltime enz. Maar de Kelly Family speelde geen rol meer in mijn leven.  Ik ben wel naar andere concerten geweest. Krezip vond ik super, Lifehouse gezien, Nightwish  gezien, Within Temptation geweldig en andere shows. Verder was ik in de ban van de Ring, Lord of the Rings. En betoverd door Harry Potter, verdwaald in Narnia. Ook allemaal geweldig maar ik miste wel wat in mijn leven.  En gezien ik inmiddels gelukkig getrouwd ben mis ik ook geen liefde meer. Genoeg liefde en vriendschap in mijn leven, daar ben ik rijk aan. Maar ergens vorig jaar besefte ik het, toen ik na al die jaren weer eens ‘ Almost Heaven’ opzette. Muziek is tijdloos en mijn gevoel ook. De energieboost die veel mensen kennen van een dubbele espresso, kwam weer terug. En Roy maakte kennis met dit geweldige album. Het duurde niet lang voordat we samen aan het springen en dansen waren in de huiskamer op ‘Hey Diddle Diddle’.  Hij wilde er zelfs op dansen tijdens ons bruiloftsfeest!  Dat is niet gebeurd, maar geweldig nummer is het. Er zijn wel Kelly Family liedjes gedraaid op onze bruiloft, zo weet ik nog dat de DJ ‘Because it’s love’ speelde toen we  de taart aansneden.

 

Sabra kon het niet helpen om mee te zingen in de auto. We zongen tweestemmig mee. Wat hebben we genoten in Apeldoorn en onderweg er naartoe. Eenmaal in het gezellige hotel aankomen was ik blij dat ik het goed uitgezocht had: theater/ concertgebouw ‘Gigant’ was op loopafstand van het hotel. We gingen eerst op zoek naar een hapje eten, dat werd uiteindelijk Mc Donald’s. Verder was bijna alles gesloten. Ondanks dat het concert steeds dichterbij kwam, was ik niet zenuwachtig. Wel melig, maar dat gebeurt altijd als Sabra in de buurt is. Wij maken elkaar aan het lachen, daar is ook niet zoveel voor nodig. Als je me al die jaren terug had verteld dat ik in 2012 Angelo Kelly zou ontmoeten, dan weet ik eerlijk gezegd niet hoe ik daarop gereageerd had. Misschien lacherig, of ik zou gaan rondspringen in de huiskamer, of een combinatie van die twee. Eerlijk gezegd geen idee. Maar nu ben ik een stukje ouder en wijzer. Wat  een mooi optreden was het. Zo’n mooie stem heeft hij nog steeds. En muzikaal talent, gitaar, drum, mondharmonica. En tussen de nummers door vertelde hij over de veranderingen in zijn leven voor hem en zijn gezin en de beslissingen die hij heeft genomen samen met hen. Zijn vrouw heeft ook een prachtige stem, en speelt piano. En zijn kinderen zijn ook al heel muzikaal, maar wat wil je, met zulke muzikale ouders en ooms en tantes en alle familie daaromheen? Zo leuk en bijzonder! Ik miste alleen zijn broers en zussen toen hij ‘I can’t help myself’ zong. Toen moest ik weer terugdenken aan die grote concerten en dat we z’n allen meezongen. Maar nu het kleiner is, heeft hij wel meer tijd voor meet & greets. Ik miste ook zijn drumsolo, daar had ik stiekem op gehoopt. Maar toen er geen drumstel op het podium stond, had ik al zo’n vermoeden dat het er  niet in zat. Hij trommelde er wel op los op allerlei andere trommels. Wat een muziek haalt hij uit een paar instrumenten, indrukwekkend!

Het grote moment kwam steeds dichterbij terwijl wij geduldig onze beurt afwachtten. ‘Wat zal ik zeggen?’ ‘ Zal ik voor hem zingen?’ ‘Zal ik vragen om een stukje samen te  zingen?’ Maar voor ik het wist gaf hij me een hand en schreef met mooie sierletters een handtekening voor mij uit. Ook hadden we nog een kort gesprekje over Amsterdam, omdat wij er gewoond hebben maar zij ook. Ze hadden destijds een woonboot. En uiteindelijk gingen we nog op de foto.

 

Hij schreef ook een handtekening voor Sabra, maar toen moest ik een foto maken op Sabra’s I Phone. Gezien ik zelf geen I Phone heb, wist ik niet zo goed hoe dat werkte. En mijn handen trilden want ik was toch wel een beetje zenuwachtig blijkbaar. En tot mijn schrik zag ik ineens mijn eigen hoofd verschijnen op de I Phone en kort daarop kreeg ik een erge lachbui van mijn eigen gezicht. Tja… Ik heb wel de foto gemaakt, hij was ietwat vaag maar beter gelukt dan ik had gedacht.  De meet & Greet was over, wij bedankten hem, hij zei ‘You’re welcome’  en dat was het. Daarna hebben we nog een lachsalvo gehad bij een Robert Pattinson kartonboard. Je kon dan zogenaamd met hem op de foto, maar zowel Sabra als ik konden er amper bij, en soms staan er opstapjes bij die dingen. Nu niet, dus dat was hilarisch. De foto’s zeggen genoeg, al denk ik niet dat ze ooit online komen.  Je weet maar nooit…  En weet je wat nog het ergste was? We liepen al op straat toen ik erachter kwam dat ik de handtekeningen voor Sabra en mij op tafel had laten liggen! Wij snel weer terug naar Gigant, hopen dat Angelo weg was. Natuurlijk een beetje erg  als je zoiets vergeet. Hij was weg, de handtekeningen lagen er nog , dus die namen we nu wel mee. En ten slotte hebben we de avond afgesloten met een glaasje Baileys.  En daarna zijn we nog naar de snackbar aan de overkant gegaan. Ik ben ook nog even  met de Hulk op de foto geweest en daarna zijn we teruggelopen naar het hotel. De volgende ochtend stond er een lekker ontbijtje voor ons klaar, warme broodjes, koffie, thee en sap en zo. En dat was dan het einde van het Apeldoorn avontuur.

Bijna dan, ik heb nog ‘An Angel’ gezongen, maar ik heb dan weer niet het lef om het Angelo te sturen. Ik weet dat de hele  wereld het kan zien, maar toch, je moet het maar net tegenkomen.  In elk geval was het leuk om in te zingen…

 

Paddy Kelly in Concert

Ik hoop ze nog steeds allemaal weer een keer samen op te zien treden, maar het is echt zo lang geleden dat ik Paddy Kelly heb zien optreden. Roy en ik gingen een weekendje naar Wageningen, op 17-11-2013. We logeerden in het Hof van Wageningen, een heerlijk hotel om even te relaxen en bij te komen. En een plus was dat Junushof, waar Paddy op zou treden, op een paar minuten loopafstand lag. Het was zondag, en ondanks dat het internet aangaf dat het een koopzondag zou zijn, waren alle winkels dicht. Daarom hebben Roy en ik genoten van een lekker glas warme chocolademelk in het hotel met echte slagroom. Dat mocht wel na zo'n koude, korte wandeling. We hadden van tevoren in Zandvoort boodschappen gedaan, en lekker sushi gehaald om op de kamer op te eten. Ik had namelijk al zo'n vermoeden dat de supermarkten daar dicht zouden zijn. Weer een voordeel van mijn dorp. je zit nooit in de knoei met eten op zondag. Ook niet in de winter. De tijd gaat best snel en rond kwart voor 6 zijn we richting de concertzaal gelopen. Er waren veel Duitse fans, maar ook veel Nederlandse. En vooral erg veel vrouwen. De mannen kon ik op mijn vingers natellen. Heel ander publiek dan bij Angelo, maar dezelfde regels. Geen foto's mochten er gemaakt worden, anders werd je eruit gestuurd. Maar Paddy gaf een geweldig concert. En hij spreekt aardig goed Nederlands, al vind hij zelf van niet.

 

We zijn met z'n allen een stukje ouder geworden, gaf hij aan. En dat we ons haar moeten verven en zo... Ja, dat klopt... haha! Het was een super concert, ik vond de interactie erg leuk. Dat het pub liek verdeeld werd en dat we verschillende stukken moesten zingen. En dat het ene deel met lepels mocht klingelen omdat het een Iers gebruik is om muziek te maken in de Pubs en het andere deel op de grond mocht stampen. Ik hoefde mij niet schuldig te voelen dat ik een keer Billy's Bootcamp had overgeslagen.

 

Maar wat een energie heeft hij nog steeds. Een prachtige stem, nog altijd veel talent en hij kreeg de hele zaal op z'n kop toen hij One More Freaking Dollar zong. Ook zette hij de boel op stelten toen hij door de zaal heen liep en over stoelen kroop om heel veel mensen een handje te geven! Ik zat ergens in het midden en had helaas pech. Maar wat een stunt was dat, geweldig! En Fell in Love with an Alien had hij ook erg slim opgelost. Hij liet gewoon het publiek Kathy's deel zingen. Helemaal leuk! In de pauze hebben Roy en ik even een drankje gedaan en ik heb zijn cd gekocht.  En na de pauze mochten we van het tweede deel van zijn concert genieten.  Net als Angelo vertelde hij tussendoor allerlei verhalen die hij meemaakte. Van een oud vrouwtje in de trein, die toen ze hem eenmaal herkend had iedereen ging bellen en hij moest iedereen dag zeggen, terwijl hij een rustige rit in gedachten had en van tevoren niet had verwacht dat het oude vrouwtje hem zou herkennen. Maar ze had een stapel roddelbladen en daar zag ze blijkbaar Joey, die aan het hardlopen was. Ze herkende Paddy  aan zijn neus blijkbaar. Of het verhaal van Maite die op een openbare wc zat, en dat een fan closetpapier en een pen onder de deur door schoof om een handtekening te krijgen. Maite bedankte voor het closetpapier, want dat was op. En die handtekening zou ze wel gewoon op een blaadje schrijven. Dat soort dingen. Heerlijk om naar te luisteren.  Angelo's verhalen waren ook mooi. Hij geniet van alle mensen die hij tegenkomt en waar hij van kan leren. En daar schrijft hij liedjes over. Paddy's concert was voorbij voor ik het wist, al kwam hij natuurlijk nog even terug voor een toegift. Daarna hebben Roy en ik nog wat gedronken in het café daar, en ineens zagen we een meisje heel hard voorbij rennen. We keken elkaar aan en stoven naar buiten. Want helaas gaf Paddy geen handtekeningen rondje, zoals Angelo wel had gedaan. We deden een rondje om het gebouw en uiteindelijk stond er nog een groepje fans, ongeveer 20 man bij achterzijde van het gebouw te wachten. Roy vroeg of ik ook wilde wachten tot Paddy naar buiten zou komen. Iets wat ik nog nooit eerder gedaan heb, ik ben niet zo. Maar ja, ik zag ons hotel aan de overkant van het grasveld liggen en ik dacht, waarom ook niet. Eens moet de eerste keer zijn.  Dus wij wachtten en zagen dat het geluid ingeladen werd. En dat er een lichtje aan en uit ging in het gebouw. Dan stond er weer een mannetje voor het raam, waarop wij allemaal gingen zwaaien. En ja hoor, uiteindelijk kwam Paddy naar buiten. Een aantal fans liepen naar hem toe, maar ze mochten geen foto's maken van zijn manager en hij moest gelijk de auto in. Dat leek hij zelf toch jammer te vinden en hij draaide zijn raampje open om de mensen nog dag te zeggen en een handje te geven. Ik stond als laatste in de rij. Hij kwam langs, keek me aan en ik stak mijn hand uit. Hij pakte mijn duim heel stevig en we zeiden elkaar gedag. Wat een magisch moment! We keken de auto na met z'n allen en zijn toen allemaal onze eigen weg gegaan. Roy, bedankt dat we dit zo hebben gedaan. Ik had dit nooit gedurfd namelijk, want ik wil mensen niet lastig vallen of irriteren. Maar dat was het niet. Het was een geweldige avond, die we nog afsloten met een kopje muntthee en nog een warme chocolademelk voor Roy in het hotel. En een zak chips op de kamer, nog even tv gekeken. Maar het Paddy moment zal me altijd bijblijven, net als het Angelo moment. Echt bijzonder! De volgende ochtend hebben we nog heerlijk genoten van het ontbijt in het Hof van Wageningen, want ontbijt serveren kunnen ze daar als de beste. Nou ja, het is een buffet dus je moet het zelf pakken. Maar ze hebben daar een echt Engels ontbijt, waar ik weer ontzettend van genoten heb. Alleen daarvoor is het al een bezoek waard! Omdat ik niet zoveel meer naar concerten ga als vroeger, geniet ik er nu dubbelop van. Het was echt super! Paddy, bedankt!