Members Area

Recent Blog Entries

by Din-Dee | 0 comments
by Din-Dee | 0 comments
Page_white_text ...
by Din-Dee | 0 comments

Recent Videos

119 views - 0 comments
225 views - 0 comments
327 views - 0 comments
437 views - 0 comments

Recent Photos

McLeod's Daugthers ft Twilight

Geschreven door Din Droomgezel in de Hyves tijd, februari 2010. Written by Din in the Hyves (Dutch Network) time in February 2010. Sorry, there is no English version of this story. Feel free to have a good laugh.

Als fan van de serie McLeods Daughters ben ik natuurlijk ook lid van de hyves. Eén van de hyves (Bridie Carter) heeft een leuke uitdaging. Namelijk een verhaal schrijven over een MCD avontuur waar jij in voorkomt. Dat lijkt me natuurlijk geweldig en dus heb ik het volgende verzonnen (geen zorgen, je mag lachen):

 

Speciale Aflevering van McLeods Daughters, seizoen 2, deel I:

Met Clair, Tess, Jodi, Meg, Becky, Alex, Nick, Harry, Liz, Brick, Bob EN Din

Ze was het even zat, die dagelijkse sleur. Daarom besloot Din dat ze hard toe was aan vakantie. Haar favoriete bestemming was Spanje, maar het is ook wel leuk om eens wat anders te kiezen. Terwijl Din op internet snuffelde naar avontuur, verveelden de meiden op Drovers Run zich geen moment. Meg was druk bezig met het huishouden en Jodi hielp haar door af te stoffen en regelmatig weg te dromen. De Ryans zouden komen eten en dan moest alles er piekfijn uitzien, tot ergernis van Jodi. Altijd weer dat gedoe als Liz ter sprake kwam. Het huis was al schoon genoeg, vond ze. Claire en Tess dreven het vee bijeen, terwijl Becky de stallen deed en de paarden verzorgde die op dat moment niet bereden werden. Tijdens de gezamenlijke lunch bracht Tess een briljant idee naar voren. Althans, dat vond zijzelf. 'Laten we hier een werkboerderij van maken voor mensen die een actieve vakantie willen!'
'Tess, kom op. Je bent hier nu al lang genoeg om te weten dat het in de soep zal lopen', zei Claire en Jodi hield haar lach in.
Tess deed net of zij niets gehoord had en ging verder: 'Dit is een goudmijn, ik ga ons rijk maken. Let maar op!' Zij stond op, schoof de stoel aan en liep naar de computer in de oude werkkamer van Jack.
'Fijn, toeristen kunnen we altijd wel gebruiken hier...', mompelde Becky. Zij stond op en ging verder met haar taken voor de dag. Tess zocht het internet op en maakte een mooie advertentie. Zij keek het nog eens na en zette de advertentie online. Met een tevreden blik en brede lach surfde Tess over het web. Misschien kon ze wat reclame maken. De meiden zouden opkijken van het succes! Din had ondertussen genoeg van het zoeken en besloot wat te gaan chatten op een internationale chatbox. Zij logde in onder naam LittleWing en kwam terecht in een wirwar aan regels. Ineens viel haar een zin op van iemand die zich Citybabe noemde:
Hey LittleWing, zin om hierheen te vliegen?
Tuurlijk, ik pak even mijn rugzak in. Heb je een moment?
Wat een leuke reactie! Maar ik meen het serieus. Heb je zin in vakantie? Dit vond Din toch wel vreemd. Kon haar mede chatter soms gedachten lezen? Tja, wie heeft er geen zin in vakantie hè! Ik ben wel aan het kijken voor een leuke reis, maar ben tot nu toe nog niets tegengekomen.
Kijk dan eens op deze website... En er volgde een link, waar Din uit nieuwsgierigheid op klikte. Zij kwam terecht op de website van Tess. Als blikvanger zag zij een prachtige foto van Drovers Run bij zonsondergang. De prijs was aantrekkelijk en een vakantie van 3 weken leek haar wel wat. Din hield van de natuur en rust, en dit zou ze hier volop krijgen. In elk geval de natuur!
Ik zal erover nadenken, Citybabe. Waarom die naam als de natuur je zo aantrekt?
Omdat ik jaren in de stad heb gewoond, het bevalt hier veel beter. Kom nou maar gewoon. Boek die reis,vooruit!
Din staarde naar het scherm en dacht na een paar minuten: 'Ach, waarom ook niet? Impulsief als ze was, vulde Din haar gegevens in en boekte de reis naar Australië. Nu zat zij op haar beurt met een big smile achter het beeldscherm, maar Citybabe was verdwenen.
'Tess, ben je klaar met die computer? Ik heb nog wat rekeningen af te handelen en de Ryans komen al over een uur', riep Claire. Ze liep de ruimte in en keek Tess aan met de strakke blik die zij kon hebben.
'Yep, ik ben klaar. Ik ga de tafel dekken aangezien ik niet mag helpen koken van Meg.' De spanning steeg. Dit ging niet om Nick en Alex, dat waren goede buren en vrienden. En ook niet om Brick, die kwam natuurlijk mee voor Becky ook al was hij te verlegen om dit toe te geven. Harry en Liz, het was altijd afwachten wat die nu weer in petto hadden.

De avond verliep gezellig en iedereen had het naar zijn zin. Zelfs Harry en Liz hadden voor deze keer niets op te merken en Liz complimenteerde Meg met haar heerlijke maaltijd. Kip met abrikoos kon ze geweldig klaarmaken. Helaas bracht Liz heel spontaan een prachtig dessert mee, en had Meg een heerlijke cake gebakken. Deze was versierd met glazuur. Claire gaf aan dat zij het helemaal niet erg vond om wat van allebei de toetjes te eten en de rest sloot zich hierbij aan. Brick was wat afwezig, hij keek met een oneindige blik naar het oneindige. Dit kwam, omdat Bekcy had besloten om vroeg te gaan slapen en zij nam haar eten mee naar haar kamer. Tess was gezellig met Nick in gesprek en zij vertelde hem alles over haar idee. Nick glimlachte geïnteresseerd, maar Liz hield het stel nauw in de gaten. Alex en Claire dronken een biertje, de anderen deden een potje Scrabble. Iedereen schrok op toen er plotseling op het raam werd geklopt: het bleek Terry te zijn die een bos bloemen in zijn armen had. Hij gaf deze aan Meg, samen met een romantische kushand en bood zijn excuus aan dat hij het niet redde om aan te schuiven bij het etentje.
'Is er nog een stuk over van die heerlijke cake, Meg?'
Waarop Meg glimmend antwoordde: 'Ja natuurlijk, Terry! Ik heb speciaal voor jou een stuk bewaard.'
De tijd vloog voorbij en Din zat inmiddels in het vliegtuig, onderweg naar Australië. Dit was haar langste vlucht ooit, maar zij hield van vliegen. Vooral als ze de sterren en lichtjes op Aarde kon zien in de avond. Nu lag ze te slapen in haar stoel want een mens kan niet dag en nacht wakker blijven. Haar avontuur kwam steeds dichterbij, en op Drovers Run keek vooral Tess uit naar haar komst. Maar er waren meer mensen die geboekt hadden... Het zou nog druk worden voor de meiden. In deze periode was het herfst en Thanksgiving kwam eraan. Er werden nog veel schapen geschoren, elke keer weer een enorme klus. De alpaca's mochten niet overgeslagen worden en ook de koe Madonna werd 3 keer per dag gemolken. Aan zuivel hadden de meiden niets tekort. Terwijl Claire, Becky en Jodi het land controleerden, hielp Tess Meg met de was ophangen.
'Morgen komen de gasten. Het wordt een bijzondere Thanksgiving dit jaar!', zei ze enthousiast terwijl ze een laken uitsloeg.
'Dat kan je zeker zeggen, het wordt bijzonder', antwoordde Meg.
'Ze zullen verrast opkijken, wacht maar af.'
'Dat geloof ik ook, Tess. Alleen jij weet wie er allemaal komen. En ik mag voor ze koken.'
'We helpen allemaal mee, dat weet je toch!'
'Als jullie ook maar mee helpen met de afwas dan.'
Tess beloofde het en toonde haar lieve glimlach als bevestiging. Ondertussen zette het vliegtuig van Din de landing in. Ze was blij met haar plek bij het raam en keek vol verwachting naar het landschap dat haar snel zou verwelkomen.

Din nam de bekende zilveren bus en kreeg daarna een lift van Bob de postbode. Die moest toch de post bezorgen op Drovers Run, dus dat kwam goed uit. Din was moe van de lange reis, maar ze genoot van alle natuurpracht die ze zag. Bob kletste gezellig en vertelde haar vooral veel over zijn baan. Al gauw reden ze de oprit van Drovers op, waardoor Din precies op tijd was voor de prachtige zonsopgang.

'Hier is jullie post en verder is er nog een grote bestelling aangekomen', zei Bob vrolijk. Hierop stapte Din de auto uit en pakte haar bagage.
'LittleWing, hartelijk welkom op Drovers Run!', zei Tess. 'Geniet van de zonsopgang, die is hier prachtig! En daarna krijg je een kop thee of een rondleiding. Of andersom.' Din kon het niet helpen, als antwoord kreeg Tess een geeuw.
'Sorry, lange reis achter de rug...'
'Natuurlijk, dat snap ik! Kom mee, ik laat je je kamer zien en als je uitgerust bent, wacht de rondleiding.' Tess sloeg haar arm om Din en samen liepen ze het mooie grote huis in. Din pakte rustig haar spullen uit, terwijl ze haar kamer bewonderde. Het was een knusse kamer met een bed, een nachtkastje met daarop een lamp die zacht licht gaf. Verder stond er een kaptafel met spiegel, een grote houten kast en donkergroene gordijnen. Al snel viel Din in slaap, en zij merkte niet dat Meg na een uur zacht binnenkwam om een kleine thermoskan met theewater achter te laten op haar nachtkastje. Ondertussen reed een bruine auto over de oprit van Drovers Run. Claire stond bij de paarden en keek op toen zij deze auto zag.
'Verwacht jij soms nog iemand, Tess?'
'Nee, ik niet...' Ook Meg en Jodi kwamen nieuwsgierig aangelopen. Jodi's ogen werden groot en haar gezicht straalde door de komst van deze bezoeker. Blij riep ze:
'Kate! Wat doe jij nou hier! Moet je niet bij je familie zijn voor Thanksgiving?' Kate liep op Jodi af en de twee vriendinnen gaven elkaar een dikke knuffel.'
'Ik wil deze Thanksgiving dit jaar graag met mijn beste maatje doorbrengen.'
'Dat kan! Toch, Claire? Tess?' Tess glimlachte en Claire keek bedenkelijk.
'Ach... waarom niet? Je kan bij Meg en Jodi in het huisje logeren.' besloot Claire. 'En nu weer aan de slag allemaal!' Hier kregen ze de kans niet voor, want nu kwam Alex langsrijden. 'Hee een nieuwe dame op Drovers! Met wie heb ik het genoegen?' vroeg hij met een ondeugende lach.
'Met Kate Manfredi.' antwoordde Kate.
'Katie! Wat leuk!'
'Kate is mijn naam.'
'Nou met je me niet onderbreken, Katie, ik heb nieuws voor Tess en Claire.'
'Vertel!' riep Tess.
'Hebben jullie al iets vreemds meegemaakt?'
'Genoeg...' antwoordde Claire droog.
'Ik bedoel, ik heb vanmiddag een paar dode wilde zwijnen gezien. Ze zijn niet neergeschoten zo te zien.'
De meiden keken elkaar aan en haalden hun schouders op.
'Bedankt Alex, we houden het in de gaten. Als wij ook zoiets tegenkomen, bellen we je. Wil je wat drinken?'
'Nee, Pa mist me alweer. Ik ga snel verder met werken.'
'Ok, tot later!' Alex reed weg en de meiden gingen aan de slag met de dagelijkse gang van zaken. Din werd in de loop van de dag weer wakker en kreeg de beloofde rondleiding. Zij vond  Drovers Run geweldig en maakte kennis met alle meiden. Ze mocht zelfs een stukje mee met paardrijden, al kon Din daar maar weinig van. Als je op Drover Run bent, moet je kunnen paardrijden. Din was al blij dat ze in het zadel bleef. Die enkele paardrijlessen die ze ooit had gevolgd, kwamen nu goed van pas. Ze liepen naar huis, terwijl de schapen in het midden bleven, toen Jodi iets opmerkte:
'Kijk, daar ligt zo'n zwijn.' Samen met Tess en Claire reden ze erop af. Ook dit dier leefde niet meer. Ze zag er nog mooi uit, was niet neergschoten, of aangevallen door een ander beest. Toen ze beter keken zagen ze wel iets opmerkelijks aan het arme zwijn.
'Dit is vreemd, zie je dat Claire?' zei Tess en ze wees naar dier. 'Het lijkt wel...'
'Welnee, dat lijkt het helemaal niet. Er is vast weer een logische verklaring voor, zoals altijd. We gaan het morgen uitzoeken.' Tess en Jodi wisselden een blik van verstandhouding, maar zwegen. In gedachten reden ze met z'n allen naar huis. Claire vond het wel belangrijk dat de schapen zo snel mogelijk veilig stonden. Terwijl zij naar huis reden, werden zij van een afstand in de gaten gehouden...
Meg en Kate waren bezig met koken en het rook heerlijk! Ze maakten een Italiaans gerecht, zoals 'Nonna', de oma van Kate, het haar geleerd had. Meg vroeg natuurlijk tussen neus en lippen hoe het met Kate's familie was en hoe zij Thanksgiving dit jaar doorbrachten. Kate was een familie mens, en Meg voelde dat er iets aan de hand moest zijn. Kate gaf aan dat alles goed ging en dat verandering ook niet verkeerd was. Hier bleef het gesprek bij, want ze richtte zich snel weer op het koken. Dit was een avond om buiten te eten, de zon scheen en zo sloten ze de dag ook af. Met heerlijk eten en natuurlijk een biertje.

Soet

Howdy all!

Het zijn vast aliens die de zwijnen aanvallen! En dat is jouw schuld, want ze kunnen niet naar huis omdat jij een onderdeel van hun ufo hebt weggemaakt.

Ik ga worstjes braden voor ze...

Din-Dee: www.din-dee.nl

Nee dat is het niet... maar als je toch bezig bent, lust ik ook wel een worstje

 

Brick en Becky reden de avond voor Thanksgiving romantisch langs de rivier. De zon was net onder en de schemering viel in. De eerste sterren verschenen aan de steeds donker wordende hemel en het stel genoot hier volop van. Brick was heel gelukkig dat hij mooie momenten als deze met Becky door mocht brengen. Het bleek dat zijn interesse voor haar beantwoord werd, toen zij hem langzaam beter leerde kennen. Becky had een hoop meegemaakt in haar leven, en daardoor was ze nou eenmaal voorzichtig met het maken van vrienden. Door het vele werk en de lange dagen hadden ze weinig tijd voor elkaar, daarom was deze avond extra bijzonder voor ze.
Meg was druk in de keuken bezig met het eten voor vanavond, maar ze trof ook voorbereidingen voor het grote Thanksgiving maal. Zij werd hierbij geholpen door Kate en Jodi, die gelijkertijd gezellig aan het kletsen waren. De somere blik die Kate had toen ze arriveerde, was nu even helemaal verdwenen. De meiden lagen regelmatig in een deuk en Meg deed vrolijk mee.
Din mocht mee met Claire en Tess naar Killarney. Din keek haar ogen uit bij het zien van dit prachtige huis en het aanliggende landschap. De meiden mochten mee eten bij Harry en Liz. Alex en Nick waren er ook. Alex wilde het over de mysterieuze zwijnen hebben tijdens het eten.
'Ik snap het niet, we blijven maar dode beesten vinden. met alleen die beet', zei hij.
'We hebben al van alles geprobeerd. We hebben ons verstopt, op wacht gelegen...'
'En toch is het voor onze neus weer gebeurd. Nick en ik hebben niets in de gaten gehad.'
'Een hele sluwe vos wellicht?' opperde Tess, maar Claire schudde haar hoofd.
'Nee Tess, dat kan niet. Anders hadden we hem allang gezien.'
'Het eten is heerlijk, mrs Ryan.' zei Din, die alles verder stil aanhoorde.
'Dank je, kind. Meer kwaliteit dan op Drover's, ik weet het...'
'Oh, maar Meg kookt ook heerlijk hoor!'
'Ha ha Tuuuurlijk, kind.'
Din haalde haar schouders op en Claire glimlachte. Tess pakte de fles wijn en vulde snel de glazen bij, ze was blij dat Meg dit niet hoorde! Ondertussen wilde Brick net opstijgen, om samen met Becky naar huis te rijden toen Becky 'Wacht eens!', riep. Ze steeg van haar paard en gebaarde Brick om mee te komen. Daar, in het gras, lag weer een dood zwijn! Brick en Becky belden Alex direct mobiel, en al snel was het geronk van zijn motor te horen. Niet alleen Alex, ook Claire, Tess, Din, Nick en Harry kwamen kijken. Harry was bang dat zijn eigen vee ook op deze mysterieuze wijze vermoord zou worden. Claire en Tess konden hem hierin geen ongelijk geven. Alex zei:
'We kunnen morgen best een zwijntje eten ipv kalkoen...'
'Laat Meg dat ook maar niet horen!' antwoordde Tess. Een glimlach hier en daar kon niet onderdrukt worden.
'Wacht! Daar bewoog iets!' riep Becky plotseling.
'Waar?' vroeg Nick.
'Daar, in die struiken! Snel, ga kijken!' De groep besloot om op te splitsen en Harry liep naar zijn auto en deelde vanuit de kofferbak een aantal zaklampen uit.
Het was volle maan en sterren straalden nu volop aan de nachtelijke hemel. Toch was er niet veel tijd voorbij gegaan, zo'n 20 minuten misschien.
'Stop maar met zoeken, jullie hebben mij gevonden.' hoorden Becky, Tess, Brick en Din ineens achter zich. Geschrokken draaiden ze zich om. Claire riep direct de rest weer op via haar Walkie Talkie.
'Wie ben jij?' vroeg Tess gelijk.
'Ja, en wat doe je hier?' Ze liet haar zaklamp in de richting van deze vreemdeling schijnen.

In het licht van de zaklamp keek de groep een moment zwijgend naar het bleke gezicht van een lange jongeman met donkere ogen en donkerblond haar.
'Mijn naam is Edward. Ik ben hier met vakantie.' (Ja ja Twilight fans, díe Edward ...)
'En jij vind het doden van zwijnen een rustgevende hobby?' sneerde Claire, terwijl de rest dichtbij haar bleef staan.
'Dit is toeval, ik ben hier niet verantwoordelijk voor. Kijk maar, ik draag geen wapens bij me. Ik wandel alleen graag over het prachtige landschap om mijn gedachten te verzetten.'
'Hmm... Heb je misschien gezien wie hier verantwoordelijk voor is?'
'Tja, ik heb wat vage figuren gezien, maar ze zijn... verder getrokken. Jullie hoeven niet bang te zijn voor jullie vee.'
'We moeten de politie achter ze aan sturen!', riep Harry, 'Ik bel direct mijn advocaat.'
'Het spijt me meneer, ik heb geen signalement. Het was steeds schemerig of al donker als ik ze zag', zei Edward. Harry wilde uit boosheid zijn telefoon wegslingeren, maar hield hem op het laatste moment toch maar tegen.
Wat voor wapens gebruiken die gasten? Alle zwijnen hebben slechts twee gaten in de nek, verder niets!' riep Brick, terwijl hij op zijn knieën bij het zwijn zat. Becky keek met hem mee.
'Ik weet het niet, misschien gebruiken ze hun tanden wel. Vampierachtige trekjes...' antwoordde Edward laconiek. Even wat het stil, maar al snel schoot Alex in de lach bij deze gedachte en zijn lach was aanstekelijk voor de groep.
'Ik hou de boel wel in de gaten met mijn camera's. Niemand komt aan mijn vee!'
'Heel goed van je , Harry. Zeg, waar logeer je Edward?' vroeg Tess vriendelijk met haar gastvrije glimlach.
'Ik kampeer hier en daar, jullie zullen geen last van mij hebben. Dat beloof ik!'
'Het is morgen Thanksgiving, weet je. Kom met ons mee. Die sombere blik kan wel wat vrolijker, vind je niet? Daarna kan je weer verder kijken wat je met je wandelvakantie wil doen.'
'Welja...' mompelde Claire, waardoor Becky een glimlach niet kon onderdrukken.
'Dat is erg vriendelijk, ik kom eraan. Ik loop graag nog even verder. Waar wonen jullie?'
'Kom maar naar Drovers Run', antwoordde Becky.
'Of naar Killarney, als je van sport en bier houdt.' knipoogde Alex.
'Jongens, we gaan naar huis, de show is voorbij!' riep Tess, sprong op haar paard Oscar en iedereen ging zijn eigen weg. Alles was klaar voor Thanksgiving, het zou een fantastisch feest worden. Meg, Jodi en Kate waren erg verrast dat er nog laat in de avond een voor hen onbekende gast voor de deur stond. Maar ook hij was welkom op Drovers Run. Toch verliep de avond na Edwards komst ietwat stroef. Kate, die net weer vrolijker was, hield hem als een waakhond in de gaten. Jodi vond het wel een lekker ding en zij wilde alles over hem weten. Meg bracht Edward naar zijn logeervertrek, waar hij niet zou slapen. Edward was een vegetarische vampier, en vampiers slapen niet. Vegetarische vampiers drinken geen mensenbloed, alleen van dieren. Kate sliep ook niet veel die nacht, ze was erg onrustig. Claire en Tess bespraken de dag nog na, terwijl Becky en Brick allang in slaap gevallen waren. En Din keek nog een tijdje naar de prachtige sterren en de heldere hemel. Zoveel sterren had ze nog nooit gezien. De maan leek te glimlachen. Al gauw brak de ochtend aan, en Claire was (buiten Edward) als eerste op. Ze riep Tess en de rest werd zo langzamerhand ook wakker. Het was die dag bewolkt, dit kwam Edward zeer goed uit. Hij hielp mee met dakonderhoud en andere zware klussen, het ging hem gemakkelijk af. De meiden verzorgden de dieren en Meg hield haar moestuin bij. Zo verliep de dag grotendeels en in de namiddag genoten de meeste bewoners/ logees van een welverdiend biertje.
'Wil echt je niets anders drinken, Edward?' vroeg Jodi. 'Je hebt zo hard gewerkt!'
'Nee bedankt, ik heb al een glas... water op.'
'Dus je gaat morgen weer weg. Wat bracht jou hier?' vroeg Claire, die ook erg blij was met zijn hulp. Nu kon het dak wel weer een paar jaar voort.
'Rust, tijd om na te denken, liefdesverdriet...' Jodi gaf hierop aan dat hij zich te midden van een stel relatie experts bevond. En vol aandacht luisterden de meiden (Kate nog altijd wantrouwig) hoe hij vertelde dat hij zijn geliefde vriendin miste, maar dat hij niet bij haar kon blijven.
'Het is beter voor haar zo.'
'Ik snap het, je kan maar beter niet verliefd worden. Dan gaat alles fout.' antwoordde Tess.
'Daar zit wel wat in ja...' mompelde Kate plotseling. De tranen stonden in haar ogen, waardoor ook zij haar verhaal wel kwijt moest. Zij was belazerd door een jongen waar ze haar leven mee wilde gaan delen. En ze kon Thanksgiving daardoor even niet met haar familie doorbrengen. Jodi gaf Kate een knuffel en troostte haar. Din zweeg, hoorde alles aan, en nam een paar slokken bier, het smaakte haar best. En Tess zei dat het geen toeval was dat juiste deze groep op zo'n bijzondere avond feest zouden vieren.
'Er is nog genoeg om dankbaar voor te zijn!'
'Cheers, proost!' riep Claire hierop. Ook Meg en Bekcy hieven hun glas. Vrolijk gelach weerklonk vanaf de veranda van het grote huis. Het zou een prachtfeest worden, alles was perfect! Al wisten ze toen nog niet dat juist die avond nog een grote verrassing op hen wachtte...
De grote avond was aangebroken. Het landschap kleurde zichzelf feestelijk door de ondergaande zon, en de verschillende bladeren die over de velden van Drovers Run dwarrelden. Din had die dag nog wat bladeren verzameld en te drogen gelegd. Zij vond dit een mooie herinnering voor als ze weer thuis was, samen met alle foto's die zij gemaakt had.
De grote tafel was gedekt, het eten rook heerlijk, muziek speelde op de achtergrond. Het huis was hier en daar gedecoreerd met een lachende pompoen en kaarsen. De pompoenen hoorden gezellige gebabbel van de meiden in stilte aan. Die dag hadden ze nog met z'n allen paard gereden toen al het werk af was. Claire en Becky waren het snelst, Jodi was derde, Kate volgde vlak daarna. Tenslotte Tess en Din helemaal achteraan. Terwijl de rest galoppeerde, hield Din het op draven. Dat vond ze al spannend genoeg. Ze was wel een stuk beter in paardrijden geworden, gezien het een dagelijkse bezigheid was hier. Edward hield zich bezig met het repareren van de tractor, de auto's nalopen en andere apparatuur controleren. Wat dat betreft was er genoeg te doen, voor hem was het afleidingstherapie. Hij was opvallend afwezig tijdens het diner. Toen ze bijna het dessert ophadden, kwam Edward binnen. Hij excuseerde zich voor zijn afwezigheid en vertelde dat hij helaas erg misselijk was. Hij had even geslapen. Voor de gezelligheid schoof Edward toch nog even aan met zijn glas 'rode wijn', die hij eerder stiekem van de kalkoen van Meg had getapt. Ach, de rest at hem op, Edward dronk hem op. Toen ze aan de koffie/ port zaten, kwamen Nick, Alex en Terry binnenvallen. Nick droeg een eigen krat bier in zijn hand. Hij won er soms zelfs prijzen mee! Ook Alex droeg een krat bier. De broers wilden de meiden laten testen welk bier het beste was. En zo schoven zij aan, terwijl het tijd was om de Thanksgiving wensen uit te wisselen. Tess begon natuurlijk. Zij stond op en tikte met een dessertlepeltje tegen haar glas witte wijn:
'Ik wens ons allemaal veel geluk en gezondheid toe en ook gezondheid voor de dieren. Oh... En dat sommige mensen hier mogen leren om échte koffie te drinken!'
'Ik sluit mij, behalve de koffie, bij Tess aan. En ik wens wat meer avontuur, mode en leuke mannen in ons leven', zei Jodi plechtig, maar met een ondeugende lach. Hierop kreeg ze van Alex te horen dat die leuke mannen er al waren.
'Een overbodige wens, Jodi. Nee, mijn wens is een levensvoorraad aan het lekkerste bier, die steeds aangevuld wordt door leuke meiden uit de stad.' Nick, Terry en Edward proosten hierbij met luid gejuich en sloten zich aan bij de wens van Alex, hoewel Terry hierna verlegen naar Meg keek.
'Jongens...' mompelde Kate. 'Ik wens in elk geval succesvol te zijn in mijn opleiding, geluk en gezondheid voor jullie en mijn familie. En dat Jodi en ik nog maar lang vriendinnen mogen zijn.' Jodi knikte instemmend en hief haar glas op naar Kate.
'Ik sluit me bij jullie wensen aan, en dat ik nog maar lang hier mag werken,' riep Becky tussendoor.
'Ik heb alles al wat ik wens, dus ik wens dit fijne en simpele geluk voor alle mensen op aarde,' zei Meg zacht en glimlachte naar Terry.
'Nu Claire en Din nog!' riep Tess.
'Jij eerst, kan ik nog wat bedenken,' fluisterde Claire en gaf Din een schouderklopje.
'Ehm... alles is al zo'n beetje gezegd. Ik sluit me bij de gelukswensen aan en dat ik hier nog maar een keer terug mag komen. Ik vind het super met jullie!' Hierop hief iedereen het glas.
'En ik wil mijn wens gebruiken om pa te herdenken. Dankzij hem mogen we hier wonen en dit alles voortzetten,' zei Claire en besloot zo de wensronde. Ook na deze uitspreek werd er door de groep geproost.
'Mooi gezegd, Claire!' riep Tess boven het rumoer uit en zo hadden zij weer een mooi zussenmoment. Plotseling schrokken ze op toen er op het raam werd getikt. Claire liep erop af en zag twee onbekenden. Ze draaide zich om naar Tess en vroeg: 'Vrienden van jou?'
Tess stond op en keek naar de onbekenden, terwijl Claire het raam opendeed.
'Zeg, ik ben niet met de hele wereld bevriend!' Edward stond op, liep naar het raam en gooide hem met een klap weer dicht, nog voordat iemand verder een woord kon wisselen.
'Wat...?' wilde Claire zeggen maar ze kwam niet verder, want Edward stoof naar buiten. Nick en Alex stonden op en volgden hem, maar niet op de voet. Ze keken toe hoe hij in gesprek was met een mooie vrouw, met lang rood haar. En een donkere man, ook met lang haar. Het was geen vrolijk gesprek, maar dreigend. Ze stonden op korte afstand tegenover elkaar en Alex ving iets over 'lekkere hapjes' op.
'OY, de kalkoen is al op hoor!' riep hij, terwijl Nick hem verschrikt aankeek. De geschrokken blik van Nick bleek terecht, want het volgende moment gebeurden er een hoop dingen tegelijk.
De twee onbekenden wilden naar Nick en Alex toe, maar Edward hield ze even tegen. Het volgende moment raakten ze in een wild gevecht, en gaven uiteindelijk Edward een harde zet. Hij vloog door de lucht en knalde tegen het huis aan. Hierop vroeg Alex aan Nick wat hij in zijn bier had gedaan. Hij kon niet geloven dat hij dit echt had gezien. Jodi rende naar buiten om Edward te helpen, maar Nick hield haar tegen. 'Maar hij is vast gewond, we moeten naar hem toe!' riep Jodi in paniek uit. 'Kijk hem nou!' Nick antwoordde:
'Ik ga wel. Kom, Alex.' De broers liepen recht op de niet-vegetarische vampieren af, terwijl Edward weer overeind krabbelde. Hij schreeuwde: 'Ga terug naar het huis! NU!'
'Nee man, we komen je helpen,'zei Nick eigenwijs. Kate duwde in dat moment nog Jodi opzij en riep ook dat ze naar binnen moesten komen. Ondertussen werden ze alweer door Edward verdedigd, maar Kate liep een rondje door het huis en kwam naar buiten met een kaars. Ze stak een grote tak in de fik en liep op het mooie, maar gevaarlijke stel af. Ze ging zelfs voor Edward staan met de brandende tak. Een moment stond iedereen stil. Langzaam liep Kate dichterbij. Kate begon Italiaans te praten en liep langzaam steeds dichterbij, terwijl de twee langzaam achteruit liepen. Inmiddels stond een groot deel van de groep buiten met grote ogen toe te kijken. Din, Terry, Meg en Jodi keken redelijk veilig toe vanuit het raam. Nick en Alex volgden Kate, zochten een grote tak en staken deze in brand. De spanning was te snijden, en Claire stond klaar met haar enorme geweer. Ook zij liep nu langzaam in de richting van Kate, terwijl Tess op dringende fluistertoon Claire bij zich wilde houden. 'Blijf hier, dit zijn geen mensen Cla-haaair!!!'
'Tuurlijk zijn dat wel mensen. Wat zijn het dan, beesten? HEY JULLIE, ga van mijn land af. Onze Thanksgiving een beetje verpesten! Ik zal je leren!' Claire loste een waarschuwingsschot. Tess sloeg haar handen voor haar ogen. Becky sloop intussen achterom, en zadelde haar paard.
'Je hebt gelijk, Claire. Wij zijn beesten...' zei de mysterieuze man op zachte toon. Claire keek hem met een boze, vragende blik aan. Maar ze waren snel. Hij duwde Kate opzij, ondanks het vuur, zodat de vrouw nu opnieuw in gevecht was met Edward. Maar de man beet Kate in haar hand voordat ze het doorhad. Edward kon niet alles tegelijk. Jodi slaakte een kreet en wilde opnieuw naar buiten rennen. Terry en Meg hielden haar allebei tegen. Het was één grote chaos, en in die chaos kwam Becky ineens met haar paard. Zij droeg een brandende fakkel en galoppeerde recht over de vijand heen. Ze waren snel, maar die hadden ze niet zien aankomen. Ook sloeg ze wild om zich heen met de fakkel. Hierdoor kon Edward ze overmeesteren, en eindelijk vluchtten ze. 'Het is hier een gekkenhuis. We zoeken wel lekkere hapjes die zich normaal laten bijten, '
zei de mooie dame beledigd. Becky galoppeerde hen lange tijd achterna met de fakkel al waren zelfs te snel voor haar paard, maar Edward bleef bij Kate. Claire keek met grote ogen toe. Tess nam haar mee het huis in, om haar nuchtere zus te kalmeren. Jodi knielde huilend neer bij Kate, Meg en Terry stonden bij hen. Din bleef bij Claire en Tess. Kate lag daar, ze zag erg bleek en ze riep zacht om hulp. Edward slaakte een diepe zucht en zei uiteindelijk: 'Als ik haar niet help, wordt ze ook een beest. Als ik haar wel help, zal dat er niet uitzien als hulp. Jullie moeten daarom allemaal naar binnen en ons alleen laten.'
'Ik blijf,' besloot Jodi.
'Jij blijft niet.'
'IK BLIJF, ik weet wat je bent.' Uiteindelijk stemde Edward in. Hij en Jodi wachtten tot Meg en Terry weg waren. Meg zocht met tranen in haar ogen afleiding en maakte een grote pot thee voor alle geschrokken mensen. Ondertussen had Edward het zwaar. Hij dacht aan zijn lieve Bella, en aan de kracht die hij eerder had getoond toen hij haar behoedde om een vampier te worden. Nu was Kate aan de beurt, maar er was niemand bij hem om hem te stoppen. Niemand van zijn eigen soort.
'Doe wat je moet doen.' zei Jodi op dringende toon. Edward keek haar haan en Jodi keek hem vastberaden aan. 'Toe, schiet op!' riep ze. Zonder verder te twijfelen, beet ook hij Kate in haar hand en dronk haar bloed. Jodi keek weg. Maar Edward stopte, en Kate viel flauw. Jodi verzorgde haar nadat ze naar binnen was gedragen door Nick en Alex. De nacht bracht eindelijk rust maar niemand sliep. Behalve Kate. Becky kwam in de vroege ochtend weer terug en bleef bij haar paard in de stal. De volgende ochtend staarde iedereen voor zich uit. Meg en Terry waren naar het huisje gegaan. Jodi bleef bij Kate. Edward zat op de veranda voor zich uit te staren. Tot zijn verbazing verscheen daar zijn zusje Alice. 'Edward, kom naar huis. We missen je ontzettend... En we zijn trots op je,' glimlachte ze. Hij had immers op eigen kracht een mens gered, in plaats van vermoord.
In de middag kwam Kate de trap af, geholpen door Jodi. De meesten waren weer aan het werk, maar Tess zag haar en knuffelde Kate. Daarna riep ze de rest. Ondertussen liep Kate naar Edward.
Stilletjes ging ze naast hem zitten, was niet verbaast om Alice te zien. Ze zei alleen: 'Bedankt' tegen hem. Hij knikte en glimlachte. Kate maakte een flauwe grap, maar Edward moest erg lachen: 'Beter dan kalkoenbloed zeker?'
Edward en Alice keerden terug naar huis. Kate knapte snel op, en reed terug naar haar familie in Italië. Ze was klaar voor een frisse start. Ook Din stapte de volgende dag in het vliegtuig, met een koffer vol cadeaus en lieve berichten voor in het plakboek. Ze ging terug naar huis, en dacht ook nog vaak aan dit bizarre en grotendeels geweldige avontuur. Terwijl het leven op Drovers Run weer normaal werd, las Din in tijdens de lange vlucht haar berichtjes en glimlachte blij. Ze dacht terug aan het gevecht en daarna dacht ze aan het gesprek. Ze zouden het allemaal voor zich houden, Edwards identiteit. Hij zou het gevecht met de twee of misschien meerdere vampieren ooit opnieuw aangaan. En hij zou winnen. Althans, die versie hield de groep zich graag voor. Hoe de toekomst zou zijn, dat kon niemand voorspellen. Maar één ding was zeker: Din was bijna weer thuis en haar familie zou klaarstaan op het vliegveld om het met haar vieren! Din landde in de nacht, terwijl de prachtige zonsopgang op Drovers Run een nieuwe dag aangaf.

 Einde